Buddhakaset kaukom

อินเดีย2.1 - m a - Picasa Web Albums

2011-01-14T00:33:00.000+07:00

อินเดีย2.1 - m a - Picasa Web Albums

อินเดีย2.2 - m a - Picasa Web Albums

2011-01-14T00:29:00.000+07:00

อินเดีย2.2 - m a - Picasa Web Albums

การเจริญสติปัฏฐาน4เพื่อนิพพาน

2010-01-21T23:55:00.000+07:00

การเจริญสติปัฏฐาน4เพื่อนิพพาน

สำรวจหลวงพระบาง

2010-01-19T00:41:00.002+07:00

การเดินทางจากอุตรดิตถ์สู่หลวงพระบางเพื่อสำรวจเส้นทางสายห้วยโก๋น จ.น่าน
เวลา 2.00 นก่อนเช้าวันอาทิตย์ที่ 10มกราคม2553 ออกเดินทางโดยรถตู้ ณ พุทธเกษตรเขาโคม หมู่10 ต .น้ำอ่าง อ.ตรอน จ.อุตรดิตถ์ มีพระ 3 รูป ฆราวาสชาย 2 คน หวังไปเสี่ยงเอาข้างหน้าว่าจะผ่านด่านไทยและเข้าลาวได้หรือไม่ เพราะจากการสอบถามและศึกษาจากในอินเตอร์เนต จะมีขั้นตอนอะไรๆที่มันยุ่งยากมาก บางหมู่ก็เข้าไปได้ บางหมู่ก็เข้าไม่ได้ งงๆๆๆๆๆๆๆๆ งั้นเสี่ยงกันเลย ถึงด่านห้วยโก๋น อ.เฉลิมพระเกียรติ์ จ.น่านเวลา 6.45 น ฉันอาหารที่โยมเตรียมไปถวายให้ แต่ไม่มีข้าวเลย คณะโยมของเราได้ไปขอแบ่งซื้อจากทหารพรานที่หุงข้าวจะเก็บไว้ทานเอง แต่เขาถวายให้ เลยรอดตัวไป ขอให้โยมผู้ถวายจงเจริญด้วยโภคทรัพย์อย่าได้ขาดแคลน มีอายุ วรรณะ สุข พละ ยิ่งๆขึ้นไปเทอญ วันนี้การค้าขายบริเวณด่านไม่มี เงียบเหงา จะมีการค้าคึกคักเฉพาะวันเสาร์เท่านั้น ฉันอาหารเสร็จเวลาประมาณ 8 โมงเศษ เจ้าหน้าที่ด่านไทยเริ่มทำงาน คณะเราได้ไปติดต่อเพื่อประทับตราขาออกนอกประเทศฟรี พอดีมีคณะญาติโยมที่เดินทางมาจากเชียงใหม่ นำโดยโยมชาติและคณะอีก 4 คน ก็จะเดินทางออกนอกประเทศเพื่อจะเข้าลาวเหมือนกัน สอบถามคุยกันไปมาทราบว่าจะไปในที่เดียวกันคือหลวงพระบาง ดังนั้นเราจึงเอารถตู้ที่เตรียมไปจอดฝากไว้ที่ด่านในเขตไทย แล้วโยมที่จะไปมีศรัทธาให้นั่งรถไปด้วย การจะเอารถออกนอกประเทศจะต้องทำพาสปอร์ตรถและเรื่องอื่นๆอีกหลายเรื่องซึ่งจะต้องเตรียมตัวมาดีแล้ว จากนั้นเข้าประทับตราที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองลาวขาเข้า ห่างจากด่านไทยประมาณ 800 เมตร เสียค่าธรรมเนียมขาเข้าท่านละ 40 บาท[10,000กีบ] ด่านลาวชื่อด่านน้ำเงินของเมืองเงิน ภาษาที่ใช้สื่อสารกันไกล้เคียงกับภาษาไทย จึงพอฟังกันรู้เรื่องบ้าง บ้านเมืองเขาเมื่อเราผ่านด่านเข้าไปนิดหนึ่งบริเวณไกล้ด่านลึกเข้าไปประมาณ 4 กิโลเมตรก็ยังมีความเจริญทางสิ่งก่อสร้างพอควร วัสดุสิ่งก่อสร้างน่าจะนำมาจากทางเขตไทย บ้านนี้มีชื่อว่าเมืองเงิน จากเมืองเงินวิ่งรถไปตามถนนลูกรังอีกประมาณ 30กว่ากม.ถึงบ้านหงสาเวลาประมาณ 11.00 น ญาติโยมคณะที่ไปด้วยกันพักทานข้าว คณะญาติโยมเดินเข้าไปหาร้านริมทางได้อาหารหนักมาคือเอาะหลาม ซื้อมา 20 กระบอกตกกระบอกละ 5,000....หมดเงินค่าเอาะหลาม 1 แสน ......55555555 ได้ใช้เงินแสนก็อีคราวนี้ กินกันไปได้หลายวันพกติดตัวไปได้ถ้าไม่หมด เดินทางอย่างสนุก มัน ทุลักทุเล บนถนนสายใหม่ที่ทำด้วยลูกรังเกรดไว้เรียบร้อย รถวิ่งไปฝุ่นตลบหมด ดีแต่ว่ารถที่วิ่งสวนมามีน้อยคันเราจึงเป็นจ้าวถนน รถวิ่งไปตามถนนที่ตัดผ่านทุ่งนา ป่า เขา หมู่บ้าน ได้ชมธรรมชาติและความเป็นอยู่แบบเรียบง่าย ถนนบางช่วงก็กำลังจะเกรด บางช่วงทำสะพาน มีโอกาสจอดรถเพื่อถ่ายรูปเป็นระยะๆ วิ่งรถอย่างอดทนโดยเฉพาะพวกที่อยู่กระบะหลังผมแดงจนเป็นสีขี้ฝุ่น ถึงท่าเดื่อซึ่งเป็นท่าที่รถจะข้ามฟากโดยโป๊ะเวลา 15.30 นแวะพักทานอาหารเครื่องดื่ม มีร้านค้าเป็นเพิงชั่วคราวตั้งเรียงราย 2 ฟากทางจนเกือบถึงตลิ่ง ธรรมชาติของชายหนุ่มที่ไปด้วยก็จะเข้าไปคุยกับแม่ค้าชาวลาวที่หน้าตาดีๆ น่าประทับใจ น้ำกล่องและเครื่องดื่มประเภทกระทิงแดงส่วนใหญ่นำเข้าจากบ้านเรา ราคาสูงกว่าเรา 2 เท่า จากนั้นข้ามฟากทั้งรถและคนไปฝั่งปากคอนเสียค่าโป๊ะ 3หมื่น วิ่งรถต่อถึงหลวงพระบางเวลา 18.30 น พักที่วัดวิชุนโดยคำแนะนำจากพระที่รู้จักกันโดยเครือข่าย รายงานตัวเรียบร้อย เก็บของเข้าที่พักชำระกาย ออกเดินเที่ยวตลาดมืดนำโดยสามเณรแสงเพชร ระหว่างเดินไปก็ได้มีโอกาสชมเมืองยามค่ำคืน พวกบ้านพักให้เช่าเต็มไปหมด สนนราคามีตั้งแต่ 500บาทต่อห้องจนถึงหลายหมื่นบาท ฟังๆดูว่ามี 500กว่าแห่ง มีร้านขายของชำ ร้านขายของฝาก ร้านอาหาร ส่วนใหญ่ฝรั่งใช้บริการกันเกลื่อน ร้านอินเตอร์เนตก็มี แถมบางทีเห็นพระคุณเจ้าและสามเณรไปใช้บริการด้วย รถเก๋ง รถกระบะส่วนใหญ่ยี่ห้อฮุนได รถเครื่อง รถจักรยาน วิ่งเกลื่อนถนน คล้ายๆว่าไฟตามแยกจราจรไม่มี[ถ้าผิดขออภัยด้วย] รถวิ่งชิดขวาเวลาจะเดินข้ามถนนงงๆๆๆ ถึงตลาดมืดมีร้านขายของหลากชนิดทั้งร้านขายขนมปังยาวๆที่ลาวเรียกข้าวจี่ ร้านขนมเค้ก ร้านขายผลไม้ ส่วนใหญ่ 90 %ขายผ้าทอ รองลงมาก็เครื่องเงิน และศิลปหัตถกรรมต่าง คุณภาพดีๆมีมาก ดูแล้วตื่นตาตื่นใจมาก อาหารแบบบุฟเฟ่ก็มีให้ตักตามสบายอิ่มละ 8,000.....คนไทยรับประทานได้สบาย ฝรั่งก็ยังชอบ มีทั้งอาหารเนื้อสัตว์และอาหารเจ อยู่ในบริเวณตลาดมืดนั่นแหละ เดินดูพอควรกลับวัดที่พัก เพราะเหนื่อยต่อการลุยถนนลูกรังมาทั้งวัน ทั้งพระและฆราวาสชายพักอยู่รวมห้องเดียวกันหมด
ตื่นมาทำกิจวัตรเสร็จเวลา 5.30 น วัดตีเกราะให้สัญญาณเป็นระยะๆติดต่อเนื่องกันไปในแต่ละวัดที่ติดต่อกันไป หมู่พระในแต่ละวัดได้ทยอยกันออกมารวมตัวกันหน้าวัดใครวัดท่านซื่งอยู่ติดๆกันไป เมื่อพร้อมเพรียงกันก็เริ่มออกเดินเป็นแถวไปตามสายเพื่อรับอาหารบิณฑบาตรจากศรัทธาญาติโยมที่นั่งรอเรียงรายเป็นกลุ่มๆตามริมถนน ชุดหนื่งของพระเณรวัดหนื่งผ่านไป ชุดของวัดต่อๆไปก็เข้ารับต่อ เราก็ได้มีโอกาสสะพายบาตรเดินตามพระเจ้าของถิ่นด้วย เวลายังไม่สว่างดีเลย 555555 ทำไงได้เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม ดูประเพณีและมารยาทในการใส่บาตรของที่นี่น่ารักจัง เขาเคารพและศรัทธาต่อพระสงฆ์มาก มีทั้งคนพื้นเมืองและชาวต่างชาติเช่นฝรั่งก็มานั่งรอคอยใส่ด้วย นั่งเรียบร้อยเป็นแถว ปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนเล็กๆเท่าหัวแม่มือ เวลาใส่บางท่านก็ใส่แบบหย่อนใส่ บางท่านกึ่งขว้างใส่ เข้าใจว่าข้าวเหนียวคงติดมือ สรุปแล้วว่าใส่ด้วยความศรัทธา สาธุ.. รับบาตรเสร็จกลับมาวัดที่พักประมาณ 6 โมงเศษ สละอาหารออก จากนั้นสามเณรจัดเตรียมอาหารให้แล้วประเคนใหม่ เริ่มฉัน 7.20 น ฉันเสร็จทำกิจส่วนตัว จากนั้นรวมหมู่ ออกเดินเท้าเพื่อเที่ยวชมบ้านเมืองของหลวงพระบาง ออกจากวัดวิชุนเดินเรื่อยเลาะไปตามแม่น้ำคานริมพระธาตุภูสีและวนไปสู่แม่น้ำโขง เดินชมร้านขายเฝอและอื่นๆไปตามริมโขงเพื่อหาร้านกาแฟประชานิยม จนพบแล้วเข้าฉลองศรัทธาเพื่อชิมกาแฟที่เลื่องชื่อจากนักท่องเที่ยวชาวไทยที่ไปชิมมาแล้วเอามาลงในอินเตอร์เนต หมดสงสัย แล้วจากนั้นเดินมาท่าเรือที่ข้ามถนนมาจากร้านกาแฟ เปลี่ยนใจไม่เดินเที่ยวเมืองแล้ว เหมาเรือใหญ่ไปเที่ยวถ้ำติ่งดีกว่า ค่าเรือ 500,000 ทัวร์แบบเศรษฐี 555555......อย่าตกใจเงินกีบต่างหาก.....ขาไป 2 ชั่วโมงถึงถ้ำติ่ง บรรยากาศ 2 ฟากฝั่งโขงเต็มไปด้วยป่าไม้นานาชนิด นานๆจะเห็นหมู่บ้านชายฝั่งบ้าง ริมฝั่งหรือส่วนกลางๆแม่น้ำส่วนใหญ่เต็มไปด้วยเกาะแก่ง หาดทราย โขดหินมากมาย ดูแล้วเพลินตาน่าหวาดเสียว กลัวเรือจะแล่นชนโขดหิน มีเรือใหญ่เล็กแล่นสวนกันไปมาเป็นระยะๆ มีทั้งแบบเร็วและแบบช้า ทั้งแบบบรรทุกสินค้าและรับจ้าง คณะของเรานั่งแบบเรือช้าจุคนได้ไม่ต่ำกว่า 20 คน มีห้องน้ำท้ายเรือสบาย ถึงถ้ำติ่งเรือเทียบท่า คณะเราขึ้นไปเที่ยวชมถ้ำ เสียค่าธรรมเนียมเข้าชมคนละ 80 บาท[20,000กีบ] ฝรั่งมาเที่ยวชมมากมายทั้งวันและดูเหมือนจะทุกวัน เบียดกันน่าจะตกบันใด ภายในถ้ำมีพระพุทธรูปมากมาย องค์เล็กๆดังภาพ มีทั้งปูนปั้นและไม้แกะสลักฯล ชมพอสมควรลงเรือเดิม เดินทางกลับมาท่าเรือหลวงพระบางใช้เวลา 1 ช.ม เพลียกันแย่ เลยเดินทางกลับวัดที่พักเพื่อชำระกาย หลังจากนั้นช่วงบ่ายเย็น อาจารย์เล็ก โยมชาติและคณะได้ไปติดต่อเรือเร็วที่จะเดินทางกลับพรุ่งนี้เช้า ส่วนเราตามคณะญาติโยมที่เหลือไปเดินเที่ยวชมพระธาตุภูสีซึ่งอยู่บนภูเขาในเมืองอยู่ใกล้ๆวัดวิชุนนี่แหละ เดินไปแพรบเดียวถึงตีนเขา ขึ้นบันใดที่จะขึ้นไปพระธาตุ ปรากฏว่าฆราวาสต้องเสียค่าธรรมเนียมกันอีกสำหรับคนต่างประเทศที่ไม่ใช่ลาว ส่วนเราเป็นพระเขาเปิดให้ขึ้นชมฟรี ฝรั่งมากมายเดินสวนขึ้นลง ขึ้นถึงพระธาตุเหนื่อยพอควร ฝรั่งนั่งและยืนชมวิวเมืองหลวงพระบางเต็มไปหมดแทบไม่มีที่ยืน เราไหว้พระใต้องค์พระธาตุ แล้วรอให้ฝรั่งที่จองที่ดูวิวเมืองออกไปก่อน จากนั้นจึงเข้าแทนที่เพื่อถ่ายภาพเมืองสวยๆงามๆตามแบบธรรมชาติที่ปกคลุมด้วยต้นไม้และมีสายน้ำคานไหลผ่าน เสร็จจากการชมทิวท้ศน์ของเมือง ขากลับลงมาอีกด้านของพระธาตุเป็นด้านที่ติดแม่น้ำโขง ลงมาเกือบตีนภูชมวิหารของวัดป่ามีจิตรกรเพ้นท์ภาพพระลงบนใบโพธิ์สวยงามมากสดๆเลย มองลงด้านล่างเห็นหลังคาเต้นท์สีแดงกางติดต่อกันยาวเหยียดตลอดแนวถนนซึ่งเป็นที่ตั้งขายของตลาดมืด มองไปด้านหน้าเป็นพิพิทธภัณฑ์ ด้านซ้ายของพิพิทธภัณฑ์เป็นโรงละคร ไม่มีโอกาสดูเพราะไม่เหมาะที่พระจะไปดู กลับที่พักดีกว่า ที่ๆพักคือวัดวิชุน เป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกที่นักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวแต่เรายังไม่ได้เที่ยวชมเลย ค่าธรรมเนียมเข้าชมภายในวิหารสำหรับฆราวาสต้องเสียอีกแต่พระฟรี ที่วัดนี้มีจุดเด่นคือพระธาตุหมากโมตั้งอยู่หน้าวิหาร เสร็จจากการเที่ยวชมและหมู่คณะได้ซื้อของฝากก็กลับที่พักชำระกาย เวลาค่ำออกเดินเป็นเพื่อนเขาไปตลาดมืดอีกครั้งเพื่อซื้อของฝากที่สัญญาไว้กับแม่ค้าคือลูกปะคำเม็ดใหญ่มากราคา 62,500 กีบ[250บาท] กลับที่พัก วันนี้หลังพักผ่อนรวมกันอีก ต้องมาตื่นด้วยความไม่เต็มใจกันทั้งห้องในเวลาประมาณ 5 ทุ่ม เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองลาวมาเยือนสอบถามความไปความมาของคณะเราพร้อมขอดูใบพาสปอร์ตของทุกท่าน จากนั้น
เขาก็ขอเอาใบพาสปอร์ตไปทั้งหมดเพื่อจะเอาไปประทับตราให้ แล้วบอกให้ตัวแทนของเราไปเอาคืนพรุ่งนี้ช่วง 8.30 น และเขาจะอธิบายรายละเอียดให้ฟังด้วย แล้วเขาก็ลากลับไป เราจึงพักผ่อน
เช้า 5.30 น ตื่นมาทำกิจส่วนตัวจบ ไม่ออกบิณฑบาตเพราะเตรียมเก็บของจะกลับหลังอาหารเช้าคิดว่าเรือเร็วจะมีออกประมาณ 8.30 นเป็นต้นไป ด้านอาหารเช้าได้ให้โยมที่ตามไปด้วยไปเดินหาซื้อในตลาดเช้าแล้วทางสามเณรแสงเพชรได้จัดเตรียมไว้ให้ด้วย วันนี้ได้มีโอกาสทดลองฉันขนมคู่[ปาท่องโก๋]และเฝอเจ[ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กน้ำเจ] ได้มีโอกาสย้อนยุคแบบไทยๆ อร่อยแบบพื้นๆ ฉันเสร็จ 8.10 น โยมชาติออกไปติดต่อที่ต.ม ก่อนหน้านี้นานแล้ว รอแล้วรอเล่าอยู่ที่วัดจนผิดสังเกต จึงชวนหมู่ตามไปดูแล้วไปนั่งคอยอีกพักใหญ่ จากนั้นเจ้าหน้าที่เรียกขึ้นชั้นบน พอเจ้าหน้าที่มาดูตัวเรียบร้อยก็นิมนต์พระคุณเจ้าลงล่างได้ ส่วนฆราวาสอยู่ต่อ เราลงมาคอยข้างล่างสักพักใหญ่ คนวัดที่ติดตามไปด้วยลงมารายงานว่าเจ้าที่เรียกเงินค่าปรับ ฆราวาสคนละ 200 ดอลล่าร์มี 5 คน ที่เหลือในคณะที่ไปด้วยเป็นคนลาวเลยไม่โดนปรับ โยมชาติขอต่อรองเหลือคนละ 100 ดอลล่าร์เพราะหมดตัว ในฐานะไม่พักตามเรือนพักหรือห้องเช่าหรือโรงแรม ส่วนพระอนุโลมให้ถือว่าเจ้าอาวาสรับรู้แล้วแต่ต่อไปต้องแจ้งเจ้าคณะแขวงฝ่ายพระให้รับรู้ก่อน ตกลงว่าหมดไปหนึ่งหมื่นเจ็ดพันบาท[นี่คือบทเรียนจากลาวถือว่าค่าหน่วยกิจจากมหาวิทยาลัยหลวงพระบาง โหดมาก คงจะจำได้ไปชั่วชีวิตเลย ตัวเบา คิดเสียว่าเราคงเป็นหนี้เขามาก็แล้วกัน]
จากนั้นเสร็จธุระรับใบพาสปอร์ตคืนเตรียมตัวเดินทางกลับ โยมชาติและสามเณรแสงเพชรได้เอารถมาส่งที่ท่าเรือเร็วอยู่ชานเมืองช่วงเที่ยงแล้วขึ้นเรือ เรือนี้บรรจุคนได้ 6-7 คน คณะเราไป 5 คนลงท่าช่วงค่าเรือคนละ 560 บาท[140,000กีบ]และมีผู้ร่วมชะตากรรมไปอีก 1 คนผู้ชาย สอบถามไปลงปากแบง ลงเรืออยากหัวร่อต้องสรวมหมวกกันน๊อก เอาไงเอากัน สรวมเป็นสรวม ตลกดีพระสรวมหมวกกันน๊อก พอเรือออกจึงได้รู้ถึงอานิสงส์ของหมวกกันน๊อกว่ามีประโยชน์จริง เรือแล่นเร็วมากน้ำกระจายตื่นเต้นดีมาก ลมพัดโดนหน้าโดนตาแรงมาก เรือเร็วแถไปมาหลบโขดหินเป็นบางที่ กลัวจะชนโขดหินที่มีทั่วไปทั้งกลางน้ำและริมน้ำ แต่ผู้ขับเรือชำนาญเส้นทางมากจึงไม่มีปัญหาอะไร มีทั้งบริเวณน้ำสงบ น้ำเชี่ยว น้ำมีคลื่น ตอนน้ำสงบก็วิ่งเรียบดี แต่ตอนมีคลื่นนี่สิเรือกระแทกผับๆๆๆๆๆๆเหมือนรถที่วิ่งบนถนนลูกรัง ใครที่เป็นโรคไตก็เตรียมตัวป้องกันไว้บ้าง แต่รสชาติของชีวิตมันก็แบบนี้มีสุขๆทุกข์ๆสลับกันไป นั่งอยู่ในเรือที่แล่นทวนกระแสน้ำที่ไปส่งคณะเราใช้เวลาประมาณ 2.45 ชมถึงท่าช่วง ยกพลขึ้นบก 14.45 น มีหมู่บ้านริมฝั่ง หมู่บ้านนี้มีการผลิตกระแสไฟฟ้าจากน้ำลำห้วยเล็กๆที่ไหลงแม่น้ำโขงที่เขาต่อเป็นรางไม้มาผ่านเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเล็กๆ เดินเข้าหารถสองแถวขนาดกลางที่จอดรอคิวอยู่ ตกลงราคากันได้ที่ 2,000 บาท[500,000กีบ]เป็นราคาเหมาเพราะเขารับประกันว่าจะทันก่อนด่านน้ำเงินของเมืองเงินจะปิด โดยปกติประมาณ 1,600 บาท[400,000กีบ] เป็นอันว่าจำที่จะต้องพอใจเพราะมีความจำเป็นต้องรีบกลับอุตรดิตถ์เพื่อให้ทันงานศพแม่ชีที่สำนักฯเสีย ขึ้นรถได้สมใจนึกรถวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ไอ้เราดันไปสงสารรถเขาที่วิ่งเร็วมากกลัวว่าน๊อตจะหลุด มันกระแทกกระเทือนมาก เริ่มออกจากหมู่บ้านวัวที่เดินตามริมถนนก็แตกตื่นวิ่งกันไปตัวละทิศตัวละทาง มีตัวหนึ่งตกใจถึงขนาดวิ่งไถลตกเขาไปเลย แต่ก็คงไม่ตายหรอกเพราะไม่สูงมากนัก ห้อตะบึงต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต แซงรถเครื่อง รถสองแถวโดยสาร แซงตลอดบีบแตรขอทางฝุ่นตลบไปหมด ลืมบอกไปว่าเป็นทางบนเขาสูงมองข้างล่างเป็นเหวเป็นถนนดินแดงหรือลูกรัง หลักกันหรือแผงกันตกเหวก็ไม่มี แถมโชว์เฟ่อร์แสดงฝีมือเอ้ยฝีตีนอย่างยอดเยียม ปลงเสียแล้วตายเป็นตาย ถ้าตกเหวก็คงไม่มีใครเหลือรอดมาเม้าท์ให้ฟัง ลูกเขาอันซับซ้อนลูกแล้วลูกเล่า จากถนนบนยอดเขา สันเขา เชิงเขา ที่ลัดเลาะ คดเคี้ยว เลี้ยวลด มาเรื่อยจนในที่สุดก็ลงมาที่ราบจนได้ วิ่งมาผ่านบ้านหงสาสู่เมืองเงินเป็นถนนลูกรังค่อนข้างดีหน่อยจนมาถึงด่านเกือบ 5 โมงทันประทับตราออกเสียค่าธรรมเนียมอีกคนละ 20 บาท[5,000กีบ]เสียตลอดเลยเมืองลาว ประทับใจจริงเจ้าของรถขออนุญาตเจ้าหน้าที่ลาวห้อตะบึงมาส่งด่านไทยได้ทันเวลาก่อนด่านปิดพอดี เครียดและลุ้นมาตลอดกลัวว่าจะต้องนอนพักในประเทศลาวอีกคืนไม่รู้จะเจอบทเรียนอะไรอีก พอถึงด่านห้วยโก๋นโล่งใจสบายใจอย่างบอกไม่ถูกว่าถึงบ้านเราแล้ว แค่เห็นเจ้าหน้าที่ไทยก็รู้สึกว่าเห็นญาติเราแล้ว ยื่นพาสปอร์ตประทับตราเข้าก็ฟรี ไม่เห็นจะต้องไปเสียเงินเหมือนเมืองลาวเลย เดินเข้าฝั่งไทยขึ้นรถตู้ที่จอดฝากไว้ที่ด่านห้วยโก๋นกลับถึงสำนักประมาณ 4 ทุ่ม....มีวาสนาใช้เงินไปเป็นล้าน.......สบายดีหลวงพระบาง......คงได้เจอกันอีก ........6 กุมภาพันธ์25 53 นี้ครั้งนี้คงไปไม่ต่ำกว่า 20 คน.
[วิธีคิดเงินกีบอย่างคร่าวเวลาใช้จ่ายในเมืองลาวเผื่อเราจะจ่ายเป็นเงินบาทก็ได้ ถ้า 1,000กีบ เราจะคิดเป็นเงินบาทให้เอา 4 คูณ1,000=4,000 ตัด0สามตัวหลังออกเหลือ 4 นั่นก็คือ 4 บาท].
รูปภาพจะเอามาให้ชมภายหลัง

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-20T12:50:00.007+07:00

อิริยาบถอื่น ย่อย หยาบ ขณะจะเปลี่ยนจากการนั่ง เป็นนอน เป็นยืน เป็นเดิน ซึ่งเป็นการเปลี่ยนอิริยาบถที่ต่อเนื่องกัน ก็ควรสังเกตความรู้สึกให่เท่าทันทุกอิริยาบถ ไม่ว่าจะกระพริบตา ขยับขากรรไกรเวลากิน ดื่ม เคี้ยว ลิ้มรสอาหาร ก็ดูความรู้สึกขณะที่เคลื่อนไหว หรือจะสวดมนต์ก็เช่นเดียวกัน ดูที่ขากรรไกรไหวไปมา จะสวมใส่เสื้อผ้า ทรงจีวร สังฆาฏิ นุ่งสบง ก็เช่นเดียวกัน จะขับถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะ ก็ดูที่การกระทบของอาหารเก่าและของเสียตามทวารต่างๆ จะเหลียวซ้ายแลขวา ก้ม เงย ก็ระลึกให้ทัน จะมีความรู้สึกตึงหน่วง การหลับ ตื่น พูด ความเป็นผู้นิ่งอยู่ ก็ควรกำหนด
ตามหลักในคัมภีร์ของการเจริญมหาสติปัฏฐานสูตรนี้ ได้ชี้แจงว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ผู้ใดผู้หนึ่ง พึงเจริญสติปัฏฐานทั้งสี่นี้ อย่างนั้นตลอด 7 ปีบ้าง 6 ปี, 5ปี, 4ปี, 3ปี, 2ปี, 1ปี, 7 เดือน, 6 เดือน, 5 เดือน, 4 เดือน, 3 เดือน, 2 เดือน, 1 เดือน, กึ่งเดือน, หรือ 7 วันบ้าง ผู้นั้นพึงหวังผลทั้ง 2 ผล อันใดอันหนึ่ง คือพระอรหัตตผลในปัจจุบันชาตินี้ 1 หรือเมื่ออุปาทิ[คือสังโยชน์] ยังเหลืออยู่ เป็นพระอนาคามีในปัจจุบันชาตินี้ 1.”

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-20T12:43:00.004+07:00

การเดิน
ยืนกอดอกหรือปล่อยมือทิ้งดิ่งลงข้างลำตัว เริ่มเดินจะก้าวเท้าซ้ายหรือขวาออกก่อนก็ได้ เวลายกเท้า ก่อนเท้าจะพ้นจากพื้น ใช้สติสังเกตที่ฝ่าเท้าจะมีความรู้สึกวาบหนึ่งหรือร้อนๆเย็นๆตามแต่จะเกิด หรือสังเกตเป็นจุดก็ได้ บริวณใต้ฝ่าเท้าตรงอุ้งเท้า โคนนิ้วกลางหรือนิ้วชี้[ใต้ฝ่าเท้า] เวลายกขึ้นจากพื้นทดลองยืนแล้วยกเท้าขึ้น ปล่อยลงยกขึ้น ก่อนฝ่าเท้าบริเวณดังกล่าวจะพ้นพื้น จะมีความรู้สึกเหนียวหนึบๆปรากฏขึ้นมา ถ้าสังเกตไม่ออก ให้ทดลองหาทำบนพื้นซิเมนต์เรียบๆหรือกระดานเรียบๆหรือดินเรียบๆชื้นๆ แล้วทดลองทำการยกเท้าขึ้น ปล่อยเท้าลงสังเกตดูใหม่ ถ้าสังเกตไม่ได้อีก ให้เอานิ้วหัวแม่มือชุบน้ำขัดหนังฝ่าเท้าตรงโคนนิ้วชี้หรือนิ้วกลางที่มันกดสนิทลงกับพื้นมากที่สุด ให้มีความรู้สึกฝืด เหนียวมือและร้อน แล้วจึงทำการใช้ฝ่าเท้าตรงบริเวณที่ขัดถู แตะพื้น ยกขึ้น วางลงดู พยายามสอดใจสังเกตให้แยบคาย ก็จะพบอาการเหนียวๆเป็นจุดก่อนเท้าจะพ้นจากพื้น จากนั้นพยายามทำให้เกิดให้มีอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเดินจงกลม หรือเดินไปไหนมาไหนพยายามประคองสติไว้ เหมือนบาตรใส่น้ำเต็มเดินประคองไม่ให้น้ำหก เมื่อทำความรู้สึกได้ก็พยายามเฟ้นให้ชัดเข้าไป คล้ายนั่งดูความรู้สึกที่มือหรือหัวใจเต้น เวลาเสือกเท้าไป กำหนดความรู้สึกที่นิ้วเท้าทั้ง5นิ้ว[ถ้ามี] วางเท้าลงกระทบพื้นก็รู้สึกกระทบ

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-20T12:37:00.003+07:00

การยืน
การสังเกตที่ใต้พื้นเท้าสัมผัสกับพื้น ถ้ายืนนานๆจะมีอาการเจ็บเท้า สังเกตความเจ็บหรือความรู้สึกร้อนที่เท้าก็ได้ หรือสังเกตความรู้สึกวูบหนึ่งที่พื้นเท้าก็ได้ไปเรื่อยๆ หรือจะมีอาการคล้ายเลือดฉีดหนึบหนึ่งๆไปเรื่อยๆก็ได้ ในขณะยืนจะสังเกตดูที่หัวใจเต้นก็ได้ถ้ามี ถ้าไม่มีก็ยืนยกมือคู้แขนเข้าขยับนิ้วมือ เหยียดแขนออก ขยับนิ้วมือ วางสติตามแนวที่แนะไว้ในท่านั่ง

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-20T12:31:00.005+07:00

การนอน
ดูความรู้สึกที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่กระทบพื้นื คล้ายอิริยาบถนั่งดูก้นสัมผัสกับพื้น หรือสังเกตดูลมหายใจที่กระทบปลายรูจมูกหรือขนจมูก เวลาลมเข้าหรือออกแรง ค่อย เร็ว ช้า ก็เพียรสังเกตอยู่แค่ความรู้สึกที่ลมกระทบแค่นั้นก็พอ
อิริยาบถอื่น ย่อย หยาบ ขณะจะเปลี่ยนจากการนั่ง เป็นนอน เป็นยืน เป็นเดิน ซึ่งเป็นการเปลี่ยนอิริยาบถที่ต่อเนื่องกัน ก็ควรสังเกตความรู้สึกให่เท่าทันทุกอิริยาบถ ไม่ว่าจะกระพริบตา ขยับขากรรไกรเวลากิน ดื่ม เคี้ยว ลิ้มรสอาหาร ก็ดูความรู้สึกขณะที่เคลื่อนไหว หรือจะสวดมนต์ก็เช่นเดียวกัน ดูที่ขากรรไกรไหวไปมา จะสวมใส่เสื้อผ้า ทรงจีวร สังฆาฏิ นุ่งสบง ก็เช่นเดียวกัน จะขับถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะ ก็ดูที่การกระทบของอาหารเก่าและของเสียตามทวารต่างๆ จะเหลียวซ้ายแลขวา ก้ม เงย ก็ระลึกให้ทัน จะมีความรู้สึกตึงหน่วง การหลับ ตื่น พูด ความเป็นผู้นิ่งอยู่ ก็ควรกำหนด
ตามหลักในคัมภีร์ของการเจริญมหาสติปัฏฐานสูตรนี้ ได้ชี้แจงว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ผู้ใดผู้หนึ่ง พึงเจริญสติปัฏฐานทั้งสี่นี้ อย่างนั้นตลอด 7 ปีบ้าง 6 ปี, 5ปี, 4ปี, 3ปี, 2ปี, 1ปี, 7 เดือน, 6 เดือน, 5 เดือน, 4 เดือน, 3 เดือน, 2 เดือน, 1 เดือน, กึ่งเดือน, หรือ 7 วันบ้าง ผู้นั้นพึงหวังผลทั้ง 2 ผล อันใดอันหนึ่ง คือพระอรหัตตผลในปัจจุบันชาตินี้ 1 หรือเมื่ออุปาทิ[คือสังโยชน์] ยังเหลืออยู่ เป็นพระอนาคามีในปัจจุบันชาตินี้ 1.”

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-20T12:19:00.003+07:00

ภาคปฏิบัติอิริยาบถ4
การนั่ง
วิธีการนั่ง จะนั่งท่าไหนก็ได้ นั่งขัดสมาธิ นั่งพับเพียบหรือนั่งห้อยขาบนเก้าอี้ก็ได้ ท่านั่งสมาธิก็เท้าขวาทับเท้าซ้ายหรือเท้าซ้ายทับเท้าขวาตามแต่ถนัด หรือไขว้กันแบบสมาธิเพชร ยืดหลังตรงแบบสบายๆ หรือดัดสันหลังตรงเหนือสะเอวหน่อยหนึ่ง ให้แอ่นนิดๆ คอและศรีษะตรงอย่าก้มหรือเงย ส่วนเรื่องมือนั้นผู้ปฏิบัติใหม่หรือเก่าที่ทิ้งอารมณ์การปฏิบัติจนสภาวธรรมจางคลายไปบ้างแล้ว ควรกระตุ้นใหม่เหมือนกับทำตัวให้เป็นนักปฏิบัติธรรมใหม่เสมอเมื่อมีโอกาส การกระตุ้นให้เห็นสภาวธรรมแนววิธีการของความรู้สึกนี้ ก็อาศัยมือเป็นจุดเริ่มต้น แขนท่อนบนที่ติดกับไหล่ ให้แนบติดไว้กับด้านข้างของลำตัวไว้เฉยๆ ส่วนแขนท่อนล่างให้ใช้วิธีการยกขึ้นหรืองัดขึ้นและปล่อยลง เข้าๆออกๆเป็นระยะๆ คือเมื่อยกขึ้นหรืองัดขึ้น พับแขนขึ้นเป็นระยะๆจนสุดพับไม่ได้แล้ว ก็ปล่อยออกเป็นระยะๆจนจะสุด ไม่ถึงขนาดปล่อยเลยลงไปอยู่กับเข่าหรือพื้นแล้วก็ยกขึ้นมาใหม่เป็นระยะๆ ทำอย่างนี้เรื่อยๆไป ส่วนนิ้วมือนั้น เวลาเคลื่อนแขนเข้าหรือออกเป็นระยะๆคราวใดก็มีการขยับเข้าออกเป็นระยะๆไปเรื่อยเช่นกัน เพื่อกระตุ้นให้สติตื่น การวางสติ[ความระลึกรู้]นั้น ให้วางไว้ที่กลางใจมือหรือความรู้สึกที่นิ้วกระทบกัน หรือจะแยกออกจากกัน ก่อนที่นิ้วจะพ้นแยกออกจากกันจะมีความรู้สึกเหนียวๆหนึบๆ ให้คอยจ้องสังเกตประคองความรู้สึกนี้ไว้เรื่อยๆอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะถ้าเฟ้นความรู้สึกที่สังเกตได้ให้ชัดขึ้นไปเรื่อยๆได้ยิ่งดี
ข้อสังเกตพิเศษ เวลานิ้วหัวแม่มือบริเวณข้อนิ้วที่อยู่ถัดทางปลายนิ้วเข้ามาเป็นข้อแรก เวลาหุบนิ้วเข้าหากันมันจะไปกระทบติดกับโคนนิ้วชี้ล่างสุด ผู้ที่ปฏิบัติใหม่ๆยังไม่รู้จักความรู้สึกก็ให้พยายามสังเกตให้ดี หลังจากที่หุบให้กระทบกันลองกดๆนิ้วให้แนบเข้าหากัน ให้ติดแน่นๆ แล้วก็ดึงนิ้วหัวแม่มือแยกจากโคนนิ้วชี้ ก่อนที่นิ้วจะพ้นกันจะมีอาการของหนังที่มันแนบติดกันอยู่แล้ว พอดึงแยกออกจากกันจะมีอาการลักษณะเหนียวๆคล้ายกับคนเหนียวเนื้อเหนียวตัวไม่ได้อาบน้ำอย่างไรก็อย่างนั้น ความเหนียวหนึบขณะที่ผิวหนังที่กระทบแล้วแยกออกจากกันนี้ เรียกว่าความรู้สึกหนึบหนึ่งหรือวิบหนึ่ง สังเกตอย่างนี้เรื่อยๆ ทำให้ติดต่อกันให้ได้มากๆ ถ้ายังสังเกตความรู้สึกนี้ไม่ได้อีกก็ให้ทำแบบนี้ สำหรับคนที่ถนัดจะคู้อวัยวะแขน ขยับมือขวา ก็ให้เอานิ้วมือซ้ายไปแตะน้ำมาถูๆขัดไปมาตรงโคนนิ้วชี้ขวาบริเวณที่นิ้วหัวแม่มือมากระทบ โดยขัดไปมาที่โคนนิ้วชี้ขวานี้จนมีอาการฝืดจากการเสียดสี และมีอาการคล้ายจะร้อนๆเกิดขึ้นบ้าง จากนั้นทดลองขยับนิ้วหัวแม่มือขวากระทบโคนนิ้วชี้ขวาบริเวณที่ขัดไว้จนร้อน คราวนี้น่าจะสังเกตความรู้สึกขณะจะแยกนิ้วมือบริเวณส่วนนี้ได้แน่ คือหนึบหนึ่งหรือวิบหนึ่ง ให้ทำต่อเนื่องเรื่อยๆ พยายามเฟ้นให้ชัดเข้าไปในความรู้สึกนี้ จะมีความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้น ก่อนจะชัดเจนบางทีความรู้สึกที่สร้างไว้เดิมทำท่าจะหายไป เราต้องเฟ้นให้ชัด สำรวมสติตามดูให้ทัน มันจะชัดแล้วหายไปเป็นช่วงๆแบบนี้ไปเรื่อย
ผู้ปฏิบัติบางครั้งจะใช้วิธีการกำมือแบมือก็ได้ จะกำหนดทั่วทั้งมือหรือเป็นจุดก็ได้ ถ้ากำหนดเป็นจุดโดยเฉพาะ มีหลักสังเกตง่ายๆ เวลากำมือกำให้แน่นๆดูก่อน สังเกตแค่นิ้วมือเดียวเช่นนิ้วนาง เวลากระทบกำแน่นติดอยู่กับหนังอุ้งมือ เวลาแบออกก่อนที่นิ้วนางจะพ้นอุ้งมือจะมีความเหนียวหนึบหนึ่ง พอทำมากๆความรู้สึกก็จะชัดขึ้น แต่ต้องพยายามเฟ้นสติช่วยด้วย
หลักการกำแบมือ ขยับนิ้ว คู้แขนเข้าออก จะมีส่วนกระทบไปถึงการสูบฉีดโลหิตภายในร่างกาย เกิดการเปลี่ยนแปลง คือมีอาการสูบฉีดโลหิตที่แรงกว่าปกติที่จะอยู่เฉยๆ เมื่อมีการสูบฉีดโลหิตที่แรงกว่าปกติ จะส่งผลทำให้เกิดการเต้นของหัวใจที่แรงกว่าปกติ จนสติเข้าไปพิจารณากำหนดรู้ได้ว่าหัวใจกำลังเต้นอยู่ตึบๆ เมื่อความที่เราใช้สติเข้าไปสังเกตหัวใจเต้นรู้สึกว่าเบาบางลงหรือหายไป เราก็สร้างเหตุขึ้นมาใหม่ คือ กำ แบมือ ขยับนิ้วมือ หรือคู้แขนเข้าออกตามถนัด เมื่อสังเกตหัวใจเต้นได้ ก็นั่งสมาธิปล่อยวางมือลงไว้กับหัวเข่าหรือวางมือขวาทับมือซ้ายหรือซ้ายทับขวา หรือจะประสานมือกันวางไว้บนหน้าตักก็ได้ สังเกตดูหัวใจเต้นให้ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ พยายามเฟ้นดูให้ชัดเข้าไปในภายในความรู้สึกหัวใจเต้น เดี๋ยวมันก็แรงเดี๋ยวมันก็เบา ก็ต้องกระตุ้นด้วยมือ ตามที่ได้แนะนำข้างต้น จงพยายามเฟ้นสติตามให้ทัน ถ้าผ่านไปได้ก็จะพบความรู้สึกที่ชัดเจนอันใหม่เกิดขึ้น ทำไปเรื่อยๆ
จากการคู้อวัยวะ กำแบมือ หรือสังเกตการณ์เต้นของหัวใจ บางทีดูไปเรื่อยๆ จะทำให้เกิดการแน่นภายในทรวงอก ก็อย่าไปสนใจ ให้พยายามตั้งหน้าตั้งตาดูความรู้สึกเรื่อยไป แล้วมันก็จะดับไปเอง เมื่อทำไปบางครั้งจะมีอาการมึนซึมและอาการเครียดศรีษะ ก็ปล่อยมัน บางครั้งมีความรู้สึกคล้ายเจ็บปวด ตาจะถลน เจ็บแก้วหู หรืออาการอื่นๆครั่นเนื้อครั่นตัว เบื่อหน่าย แต่ปากไม่ขม ก็ปล่อยมัน สังเกตความรู้สึกที่มือหรือความรู้สึกที่ใจเต้นเรื่อยไป อาการต่างๆจะดับไปเอง
ในอิริยาบถนี้ ยังใช้วิธีการสังเกตที่ก้นสัมผัสกับพื้นหรือส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่สัมผัสกับพื้น ถ้ามีอาการคล้ายชีพจรเต้นตึบๆ ก็ใช้เป็นที่เกาะของสติได้ หรืออาการคล้ายเลือดฉีดภายในเนื้อบริเวณที่สัมผัสกับพื้น ลักษณะความรู้สึกหนึบๆหรือความรู้สึกวูบหนึ่งๆไปเรื่อยก็ได้

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-12T00:50:00.005+07:00

1. ความรู้สึกกำหนดได้ทุกส่วนที่สัมผัสพื้น

2. ใจเต้น

3.นอนตะแคงขวา ซ้ายหรือนอนหงายได้ทั้งหมด
แต่นิยมตะแคงขวา

4.จุดสัมผัสที่ทำให้เกิดความรู้สึกหนึบหนึ่ง บริเวณข้อกิ่ว
หัวแม่มือและโคนนิ้วชี้ ขณะหุบเข้าและแยกออก

5. ภาพการขยับนิ้วหัวแม่มือหุบเข้าและแยกออก

1.the feeling can fix every the part that touches the ground ,2. be excited ,3. lie on one's side right , the left is or , can sleep with turning face up all , but , like to lean right ,4. point of that make contact is born one sticky feeling , area is narrow , the thumb and forefinger bishop , while , close reach and rupture , 5.moving thumb picture closes to reach and rupture ,

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-12T00:29:00.004+07:00

1 ทางออกมโนวิญญาณ
2มโนสัมผัส 2 แถบ
3 ความเกิดดับของจิต
4กำหนดความรู้สึกที่หัวแม่มือสัมผัสโคนนิ้วชี้ หรือทั้งมือตามถนัด

5 ยืนยกมือกำหนดที่มือ หรือดูมโนสัมผัส 2 แถบ หรือดูใจเต้นตรง
กลาง หรือดูความรู้สึกใต้ฝ่าเท้าอย่างใดอย่างหนึ่งก็พอ

6ความรู้สึกรอบตัว เกิดจากการกำหนดเวทนาที่กระดูกสันหลัง

7 ความรู้สึกเจ็บๆคล้ายกระดูกสันหลังเกยกัน เวลาแอ่นหลังตรงๆ

8ความรู้สึกเจ็บเป็นจุดคล้ายกระดูกสันหลังเกยกันเวลาแอ่นหลังตรง จะทำให้ดึงดูดสัมปชัญญะกลับเข้ารวมบริบูรณ์ทั้งตัวอย่างรวดเร็ว

1. heart soul exit ,2. the heart touches 2 the strip [ zone ] ,3. the born switches off of the mind ,4. fix the feeling that the thumb touches forefinger bishop , or , both of a hand follows skillful ,5. stand agree fix at a hand , or , see the heart touches 2 the strip [ zone ] , or , be present in one's moribund dance straight , middle , or , see the feeling under either...or... sole , enough , 6.the feeling is all-round , be born from the specification pities at the backbone ,7. painful feeling resembles the backbone overlaps , saggy back time uprightly ,8. painful feeling is the dot resembles the backbone overlaps saggy back straight time , will make attract the sense gets back to reach total up is plentiful all quickly over ,

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-12T00:20:00.002+07:00

ยกเท้ากำหนดความรู้สึกใต้ฝ่าเท้า
[lift foot fixes the feeling in the sole]
เสือกเท้ากำหนดความรู้สึกห้านิ้วเท้า
[intrude foot fixes five toe feeling]
วางลงกำหนดความรู้สึกเท้ากระทบพื้น
[put something down fix foot feeling affects the ground]
กำหนดความรู้สึกทั้งฝ่าเท้าก็ได้
[fix both of sole feeling all right ]
หรือกำหนดความรู้สึกเป็นจุดหนึบๆให้ชัดๆก็ได้ ไม่ว่าจะยกขึ้น เสือกไป วางลงก็ตาม ข้อสำคัญตอนยกขึ้นต้องมีทุกครั้ง[or , fix the feeling is sticky dot gives all right clearly , neither elevate , intrude go to , put something down no matter , the important aspect is while , elevate must have everytime]

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-12T00:08:00.005+07:00

ลักษณะมโนวิญญาณทางออก ซ้าย ขวา และกลาง.
[heart soul exit character , left , The right , and middle].
ลักษณะของมโนสัมผัส 2แถบ
[[the character of the heart touches 2 the strip [ zone ].
ความเกิดดับของจิตตรงกลาง[the born switches off of the mind in
the middle.]

ความรู้สึกที่เกิดบางครั้งสังเกตได้ บางครั้งก็สังเกตไม่ได้
[the feeling that is born sometimes can observe , sometimes , can't observe]

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-11T23:35:00.004+07:00

ยกมือขึ้นเป็นระยะๆ[Agree go up intermittently]

ปล่อยมือลงเป็นระยะๆ[Give up intermittently down ]

ยกมือกำหนดความเสียว ความรู้สึก ที่ปลายนิ้วมือหรือทั้งมือหรือกลางใจมือ หรือที่ข้อนิ้วหัวแม่มือสัมผัสกับโคนนิ้วชี้ ขณะยกมือขึ้นและวางมือลงเป็นระยะ พร้อมแยกนิ้วมือเป็นระยะๆ[Agree fix the feel a sudden pang , feeling , at hand fingertip or , both of a hand or , the middle of the palm , or , at a thumb touches with forefinger bishop , while , agree go up and wash one's hands sporadically down , fully separate a finger intermittently].

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-11T23:23:00.004+07:00

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-11T23:11:00.005+07:00

จุดสัมผัสที่ทำให้เกิดความรู้สึกหนึบหนึ่ง บริเวณข้อกิ่วหัวแม่มือ และโคนนิ้วชี้ ขณะหุบเข้าและแยกออก [ point of that make contact is born one sticky feeling , narrow area is thumb , and forefinger bishop , while , close reach and rupture].
ภาพการขยับนิ้วหัวแม่มือหุบเข้าและแยกออก[moving thumb picture closes to reach and rupture].

การเจริญสติปัฏฐานสี่แบบสัมปชัญญะบัพพะ

2009-03-11T22:12:00.005+07:00

กำมือ[handful]
ความรู้สึกเฉพาะนิ้วนาง[especial feeling is ring finger]

แบมือ[open the palm of the hand ],
บริเวณที่กำหนดความรู้สึก[the area where fix the feeling]

กำมือและแบมือ ก่อนจะแบให้สังเกตความรู้สึกทีปลายหรือท้องปลายมือทั้งหมด หรือเฉพาะนิ้วนาง จะมีความรู้สึกหนึบหนึ่งกับอุ้งมือ [the handful and open the palm of the hand , before will open give observe the feeling but [ T letter ] , the end is or , the stomach all in the long run , or , especial a ring finger , will have feelings sticky one with the palm ].

ธรรมรักษาแก้ไขโรคท้องผูกและขจัดทุกข์

2009-01-31T00:46:00.005+07:00

เถาว์ ดอก และเม็ดของดอกไม้จีน

หญ้าลำปางหรือผักยาง

ธรรมรักษาแก้ไขโรคท้องผูกและขจัดทุกข์
วันนี้เป็นอีกวันที่ไม่มีอาการที่จะขับถ่าย[หนัก] หรือที่เรียกว่ามีอุปนิสสัยท้องผูกเป็นประจำ สมัยอยู่กับครูบาอาจารย์เราไม่ต้องรับผิดชอบอะไรภายนอก ท่านให้รับผิดชอบอย่างเดียวคือปฏิบัติธรรม ธรรมที่ปฏิบัติขณะบวชก็คือสติปัฏฐาน4แนวสัมปชัญญะบัพพะ คือจับความรู้สึกในทุกอิริยาบถ เมื่อจับอยู่ต่อเนื่องนานๆจนคมชัด แล้วเราก็ประคองรักษาความคมชัดของความรู้สึกนั้นไว้ สัมปชัญญะจึงสมบูรณ์อยู่เสมอ บรรดาโรคภัยไข้เจ็บโดยเฉพาะโรคเครียด ประสาท ท้องผูกจึงไม่มี แต่พอหลังออกจากครูบาอาจารย์แล้ว มามีสำนักเองคราวนี้แบ่งความรับผิดชอบตัวเองออกมารับผิดชอบเรื่องราวการบริหารงานสำนักด้วย การจะรักษาความรู้สึกแบบเดิมๆให้ต่อเนื่องสม่ำเสมอคงจะมีโอกาสยาก เพราะเรื่องภายนอกที่ต้องรับผิดชอบมันดึงออก แต่ก็ยังดี ตนเองก็ยังคงจะเข้าถึงจุดที่สัมปชัญญะสมบูรณ์และดับทุกข์อยู่เสมอ
วันนี้ก็ยังเป็นอีกวันหนึ่งดั่งที่กล่าวข้างต้น คือไม่มีอาการจะถ่ายท้อง สมัยก่อนฉันอาหารมีเนื้อสัตว์ ระบบขับถ่ายปกติ หลังได้ธรรมะแล้ว ใช้พลังจิตช่วยเหลือผู้อื่นแล้ว อาการเครียดมาก ท้องผูก เลยงดอาหารเนื้อสัตว์มาเป็นมังสะวิรัติ ระบบขับถ่ายดีขึ้น ตัวเบา ปฏิบัติธรรมไม่ค่อยจะมีนิวรณ์มารบกวนได้ นานวันเราปฏิบัติไป ทำงานศาสนาส่วนรวมไป ความเครียดที่รับสูงขึ้นอีก ประกอบกับฉันอาหารวันละ 1 หน ไม่นอนกลางวัน ทั้งนี้เพื่อเพิ่มเวลาการบำเพ็ญเพียรเผาผลาญกิเลสบาปกรรม ไม่ประมาท ตอนหลังออกธุดงค์ไปอยู่บนเขา 3 ปี ยิ่งหนักใหญ่ ฉันหนเดียว ฉันอาหารป่า[พืชและผลไม้] ไม่นอนกลางวัน อาการเครียดสูงมาก ผิงหนังเริ่มเป็นหูดเต็มตัวและที่หัวด้วย เวลาปลงผมมีดโกนบาดเฉือนผิวหนังที่เป็นหูด เลือดไหลเยอะ พี่สาวแนะให้ใช้เข็มสะกิดที่หูดให้เป็นรอยแผล แล้วเอาเกลือซิลเวอร์ไนเตรต[AgNO3]ใส่ มันกัดแผลเจ็บมาก แต่ทนเอา ไม่กี่วันก็เน่าหลุด แต่ความเครียดยังคงสูงอยู่ เกิดตุ่มลูกหูดเล็กๆขึ้นรอบๆแผลที่หัวหูดใหญ่หลุดไป จึงหมดความหวังที่จะใช้ซิลเวอร์ไนเตรต ไปถามพระรุ่นพี่ที่เคยปฏิบัติอยู่ด้วยกัน ท่านเคยเป็นเต็มตัว เราก็เคยเห็นท่านเป็น แต่ปัจจุบันหายแล้ว ทราบว่าท่านได้รับความช่วยเหลือจากพระที่บวชใหม่เคยเป็นนายอำเภอแล้วลาออกมาบวช ท่านให้นับตุ่มหูดในตัวว่ามีเท่าไร เท่าที่ประมาณไม่ต่ำกว่า 100 ตุ่ม จดแล้วพระนายอำเภอก็ส่งไปให้อาจารย์ของท่านที่อยู่ทางอิสาน จำไม่ได้ว่าเป็นคนไทยอิสานหรือเขมร พอส่งไปให้อาจารย์ของท่าน อาจารย์เขาก็บริกรรมภาวนาให้ ปรากฏว่าหาย เราจึงอยากให้ทำให้บ้าง แต่หมดหนทางไปแล้ว ไม่รู้ว่าพระนายอำเภอไปอยู่ไหนแล้ว อาจารย์เขาเราก็ไม่รู้ที่อยู่ จึงหมดหวัง กลับมาอยู่บนเขาต่อ หมดอารมณ์ที่จะบำเพ็ญเพียร เลยลงจากเชิงเขา เพื่อไปสรงน้ำที่ดงว่านที่มีน้ำไหลซึมออกมา โดยปกติการทำความสะอาดกายประจำวันก็จะแค่วักน้ำลูบแขน ขา ตัว เพื่อชำระความสกปรกร่างกายบ้างเล็กน้อย มีเหตุผลว่าต้องการรักษาอารมณ์เพื่อประคองธรรมะให้ต่อเนื่อง เมื่อหมดอารมณ์จึงสรงน้ำให้สบาย พอสบายอาการตึงเครียดก็หายไป หูดที่ขึ้นมากมายก็ยุบตัวลงอย่างเห็นได้ชัด และดูเหมือนว่าจะหายวันหายคืนอย่างรวดเร็ว เมื่อยูบนเขาได้ 3 ปี คนขึ้นตัดต้นไม้บนเขากันมาก จึลขาดความสงบ จากนั้นได้ลงมาอยู่ไกล้ๆตีนเขา ซึ่งเป็นที่ดินของป่าไม้ที่ให้สิทธิการทำกินแก่ญาติโยม จากนั้นจึงนำพาญาติโยมปลูกต้นไม้เพื่อเอาร่มเงาใช้เป็นสถานปฏิบัติธรรม ในช่วงหลังได้พยายามทำเรื่องให้ถูกต้องตามกฎหมาย แล้วมีการก่อสร้างตามความจำเป็นและตามกาลเวลา การต้องแบ่งสติออกรับผิดชอบเรื่องราวภายนอกจึงมากขึ้น ประกอบกับปัจจุบันทำความเพียรแบบหลับในท่านั่งไม่นอนมา 5 ปีแล้ว แต่ไม่ได้ถือว่าจะไม่นอน เพียงแต่ว่าการนั่งหลับสติจะดีกว่านอน เหตุการณ์ทั้งหลายเกิดขึ้นไปตามเหตุปัจจัย เรามีชีวิตแค่การปฏิบัติธรรม เรื่องราวทั้งหลายในทางโลกรวมทั้งการก่อสร้างที่เราเองก็ไม่ค่อยชอบได้พัฒนาถึงปัจจุบัน ความเครียดยิ่งสูงขึ้น จนเป็นสาเหตุให้เกิดอาการที่ไม่ถ่ายท้องและมีอาการท้องผูกอยู่เป็นนิจ วิธีแก้ของเรา ในด้านสมุนไพรก็ใช้ยอดผักยางหรือหญ้าลำปางสัก 4 ยอด ฉันเวลาท้องว่างคือเวลาเย็นๆก่อนฉันน้ำปานะ รับรองระบบขับถ่ายจะแสดงอาการช่วง 20.00 นอาจก่อนหลังบ้างเล็กน้อย ถ้าอาการถ่ายแรงไปให้ลดจำนวนยอด ถ้าอาการไม่ค่อยระบายก็ให้เพิ่มจำนวนยอด สมุนไพรอีกชนิดทีญาติโยมนำมาให้ฉันรวมกับอาหารก็คือดอกไม้จีนแบบดอกสด[คงจะหายากในเมืองไทย] แต่โยมที่ไปเมืองจีนนำเมล็ดมาปลูกขึ้นได้ที่อุตรดิตถ์ จึงได้นำเอามาถวายให้ฉันแบบดอกสด แม่ครัวนำมาต้มรวมกับผักประจำวันใช้เป็นอาหาร ถ้าเผลอฉันหลายๆดอกมากเกินไป จะทำให้เกิดการขับถ่ายมากเกินไปหลายรอบคล้ายท้องเดิน ต้องรู้ในการฉันในปริมาณที่พอสมควร[อันนี้ฉันเป็นอาหาร] ในสองชนิดถ้าถึงฤดูหรือวันไหนหาไม่ได้ ก็มีวิธีสุดท้าย ถ้าฉันอาหารเช้าเสร็จและไม่มีอาการที่จะขับถ่าย ก็จะเริ่มเดินจงกลมจับความรู้สึกที่ใต้ฝ่าเท้าให้ชัดๆทุกๆก้าวสักพักเดียว สัมปชัญญะเริ่มสมบูรณ์ ก็จะมีอาการที่อยากจะไปขับถ่ายเอง นี้คือวิธีการแก้โดยธรรมะที่แท้จริง ขนาดไม่ฉันเนื้อสัตว์ ไม่ฉันเจ เพราะเป็นอาหารปรุงแต่งมาก ทำให้เกิดอาการแพ้สาร ผื่นขึ้นตามตัว ผักเมืองก็สั่งคนทำอาหารหรือผู้ดูแลอุปถัมภ์ว่าพยายามหลีกเลี่ยงเพราะสารพิษมาก ส่วนมากแม่ชีหรือโยมจะเก็บยอดผักป่าต้ม ฉันร่วมกับน้ำเกลือปรุงรสชาติด้วยมะนาว พริกบ้าง ตามที่ศึกษามานานหลายปี พืชผักช่วยระบบขับถ่ายได้บ้างแบบโลกๆ ยาก็ช่วยได้ ถ้าเป็นยาฝรั่งใช้บ่อยๆจะมีผลตกค้าง สมุนไพรก็ดีถ้าเข้าใจใช้ แต่บางครั้งขาดแคลนบางโอกาส สิ่งที่ช่วยเราได้ตลอดกาลเมื่อไม่มีปัจจัยที่กล่าวช่วยภายนอก ดีที่สุดคือ มีสติ สัมปชัญญะที่บริบูรณ์ ก่อนบริบูรณ์ก็ต้องมีการขาดสติสัมปชัญญะ เมื่อตั้งสติกำหนดทำไปเรื่อยๆให้ชัดเจนและต่อเนื่อง ก็จะบริบูรณ์เอง
เมื่อบริบูรณ์แล้วระบบท้องผูกจะถูกขจัดออกไป ด้วยอำนาจของพลังงานจิตที่ประกอบด้วยสติสัมปชัญญะที่บริบูรณ์ ช่วยจัดการให้ ทุกข์ทั้งหลายก็ดับไป สมกับพุทธภาษิตที่ว่า ดูกรอานนท์ ถ้าผู้ใดอาศัยเราเป็นกัลยาณมิตร ผู้นั้นจักพ้นจากความแก่ ความเจ็บ และความตาย
ขอความสุขความเจริญ ความปราศจากทุกข์ โศก โรค ภัย จงมีแก่ทุกท่านเทอญ
อนาลโย

การรักษาโรคโดยธรรมะ

2009-01-03T22:42:00.003+07:00

Glitter Graphics

การรักษาโรคโดยธรรมะ
วันนี้จะขอพูดให้เป็นปัจจุบันโดยเล่าย้อนหลังให้ฟัง เมื่อวันก่อนคือ 31ธค51 ได้ชี้แจงผู้มาปฏิบัติธรรมและคนวัดว่า วันนี้คือ 31ธค51 กระแสของโลกแรง คนทั้งโลกในวันนี้ส่วนใหญ่ต้องเลี้ยงฉลองส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่กัน กระแสนี้จึงเป็นกระแสส่วนรวม แล้วก็คงไม่พ้นเรื่องสุรา จึงได้ชี้แจงว่าพวกเราในวันนี้ ถ้าสามารถฝืนกระแสได้ จะได้พลังมหาศาลคือทดสอบจิตใจของตนเองว่ามีกำลังขนาดไหน โดยปกติส่วนใหญ่คนที่มาปฏิบัติธรรมและคนวัดไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เพราะไม่ได้ยินดียินร้ายไปตามกระแสโลก แต่มันก็มีพวกเด็กวัดนี่แหละที่เขามาอยู่ด้วย ก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาอยู่กับเราได้อย่างไร ทั้งๆที่ที่นี่เงินทองก็แทบจะไม่มีคือไม่อุดมสมบูรณ์ด้วยเงินทอง มีแต่ปัจจัยสี่คืออาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย ยารักษาโรคที่พอเป็นไปได้ มาได้ยินภายหลังว่า ที่อยู่ที่นี่ เลือกที่นี่ และยังไม่ไปที่อื่นเพราะจิตใจเขายังสงบ เราจึงมารู้ว่าอาหารทางใจก็สำคัญเหมือนกัน โดยส่วนตัวรู้มานานแล้ว แต่การที่จะฝึกสอนผู้อื่นยังต้องค่อยๆเกิดปัญญาเรียนรู้ไปเรื่อยๆ
มาเริ่มว่าเมื่อวันที่ 31ธค51 ประชุมเสร็จ พวกเขาก็รับปากอย่างดี แต่หลังรับปาก เขาก็หายไปเที่ยวกันตามกระแสโลก กว่าจะกลับมาก็วันที่ 2มค52 พอสืบสวนดูก็ไปเมาตามกระแสโลก จึงลงโทษให้เขาไปอยู่ริมป่าท้ายสำนัก เขาก็จะมารับปากว่าจะไม่ทำอีก แต่เหตุการณ์แบบนี้เกิดหลายครั้งแล้ว เลยไม่เชื่อพวกเขา เราจึงจัดการแก้ไขว่า ให้เขาอยู่ให้ห่างรัศมีเรา แล้วให้ความสะดวกแก่พวกเขาในความเป็นอยู่พอควร แต่คงไม่อนุญาตให้มากินเหล้าภายในสำนักฯ ที่ให้เขาอยู่ต่อเพราะบางทีต้องอาศัยเขาทำงานภายในสำนักฯ เช่นก่อสร้าง ขับรถ สำนักฯอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้าน 5 กิโลเมตร คนดูแลหายาก
มาเล่าเรื่องธรรมะรักษาโรค เมื่อวันที่ 31ธค51 หลังจากอบรมเรียบร้อย ในวันนั้นมีอาการระคายคอที่หลอดลม วันรุ่งขึ้นอาการก็ปรากฏชัดว่าไม่ใช่อาการระคายคอธรรมดา แต่จะมีอาการเพิ่มขึ้นคล้ายหวัดลงคอ ซึ่งไม่ทราบว่าติดมาจากใคร ปกติถ้าเป็นหวัดกว่าจะรักษาหายก็ไม่ต่ำกว่า 15 วัน ตอนหลังมาฉันขมิ้นชันที่บรรจุในแคปซูลวันละ 2 เม็ด ตอนตื่นมาแล้วดื่มน้ำแก้วใหญ่ทุกวัน จะไม่มีอาการติดหวัดเลยหลายปีแล้ว พอมาปีนี้เปลี่ยนเป็นขมิ้นชันแบบอัดเม็ด ไม่ใช่แบบบรรจุแคปซูล จึงมีอาการเป็นหวัดได้ สอบถามท่านผู้รู้บางท่านให้ความเห็นว่าแบบอัดเม็ดผสมแป้งเยอะ ฤทธิ์ยาอาจเบาลง ส่วนแบบแคปซูลนั้นเอาผงขมิ้นชันล้วนๆใส่แคปซูลเลย อันนี้เป็นเพียงความเห็นเท่านั้น ท่านผู้อ่านพิจารณาเอาเอง
อาการหวัดเริ่มทวีในวันต่อมา จึงแน่ใจว่าน่าจะเป็นหวัดลงคอ เลยฉันยาฟ้าทลายโจรช่วยแบบแคปซูล ในขณะเดียวกันได้พยายามเข้าสมาธิดูสภาวธรรมเกิดดับทั้งคืน ปกติก็ไม่ได้นอนหลับ ใช้วิธีนั่งหลับจนชิน จนสามารถพักผ่อนได้ ทำแบบนี้มา 5 ปีแล้ว เคยฉันเห็ดพิษ ทั้งอาเจียนและถ่ายท้องจะเป็น 10 รอบ จนหมดแรง เขาต้องหามส่งโรงพยาบาล เลยต้องนอน แต่นอนไม่หลับ เพราะสภาวธรรมเกิดทั้งคืน เกิดอยู่สองวัน หมอเขาก็เก่งช่วยรักษาอาการจนดีขึ้น จึงกลับสำนักได้ มานั่งหลับต่ออาการทั้งหลายจึงเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เป็นอาการหวัด เราใช้ฟ้าทลายโจรช่วย ขณะเดียวกันก็นั่งเข้าที่ ใช้สภาวะเป็นที่เกาะของสติตลอดเวลา แทบไม่ได้ส่งจิตออกนอกเลย สภาวะกับจิตเลยเป็นหนึ่งเดียวกัน จากหยาบเข้าหาละเอียดไปเรื่อยๆผ่านไปคืนแรก ปรากฏว่าตอนเช้าพูดออกมาแทบไม่มีเสียง ก็ฉันฟ้าทลายโจรเป็นปกติ เข้าสมาธิตลอดวันอีกวัน มาวันนี้ตอนเย็น เริ่มมีเสียงบ้าง แต่อาการเวียนศรีษะและปวดหัวยังมีอยู่บ้าง ก็พยายามรักษาจิตให้สงบอยู่กับสภาวธรรมภายใน พยายามให้ละเอียดอยู่เสมอ ถ้าหยาบเมื่อไรจากการสังเกต อาการไออาจปรากฏบ้าง แต่พอละเอียดอาการจะหายไป ส่วนทางสังขารร่างกายก็อาศัยฟ้าทลายโจรช่วยบ้าง ประกอบกับการรวมใจให้มีพลังสัมปชัญญะมากๆ อาการจะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อก่อนอาการหวัดที่จะหายใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 15 วัน เดี๋ยวนี้พิสูจน์มาหลายครั้ง เกี่ยวกับการที่เราสำรวมจิตโดยใช้สภาวะเกิดดับเป็นที่เกาะ จะช่วยรักษาโรคได้ แต่ต้องสำรวมสติ สัมปชัญญะให้สมบูรณ์ จนร่างกายและสมองต้องโปร่งเบา จากการสังเกตถ้าสมาธิทรงตัว อาการของโรคภัยจะหายเป็นปกติ แต่ถ้าสมาธิตกอาการกลับกำเริบ ดังนั้นจึงต้องสำรวมสมาธิคือสติ สัมปชัญญะ ให้สมบูรณ์ ส่วนอาการทางกายก็อาศัยยาช่วยบ้าง จะทำให้การรักษาเร็วขึ้น สมัยก่อนอำนาจสมาธิยังแรงอยู่ ตอนบวชใหม่ๆได้ธรรมะใหม่ๆ ถ้ามีแมลงมาต่อย เราแค่กำหนดจิตไปที่แมลงต่อยจะหายเจ็บทันที แม้แต่ฟ้าทลายโจรที่ขม แค่กำหนดสัมผัสที่ลิ้น ความขมจะหายไปกลายเป็นปกติ ฉันฟ้าทลายโจรแค่รสมันๆเท่านั้น แม้แต่กระดูกสันหลังที่บั้นเอวเจ็บๆคล้ายยกของหนัก เราก็กำหนดความเจ็บที่ตรงนั้นจนความเจ็บดับหายไปได้ ถ้าสภาวะร่างกายยังไม่ผ่าตัดแล้วกำหนดสติสัมปชัญญะให้บริบูรณ์อยู่ได้ ความเจ็บก็จะหายไปแน่นอน แต่ถ้าอารมณ์สมาธิตกก็จะปรากฏใหม่ยกเว้นแต่เราจะศึกษาต้นตอว่าเจ็บมาเพราะอะไรแล้วพยายามแก้ไขที่ต้นเหตุว่าอย่าไปทำให้มันเกิดขึ้นอีก โรคอื่นๆก็มีอีกหลายโรคที่รักษาได้เพราะธรรมะ
ขอความเจริญในธรรมจงมีแก่ทุกท่านเทอญ
อนาลโย ภิกขุ

สติ วิญญาณ จิต

2008-12-31T22:28:00.003+07:00

สติ-การระลึกรู้ ระลึกได้
วิญญาณ-การรับรู้
จิต-ผู้รู้
การที่เราเข้าไปพิจารณาอย่างใดอย่างหนึ่งอย่างมีสติ[การระลึกรู้ ใหม่ๆก็เผลออยู่อย่างนั้น จนระลึก2-3ครั้ง เพียรจนระลึกได้] เช่นการที่ลมหายใจกระทบที่ปลายจมูก หรือที่หัวใจเต้น หรือการเป็นเหน็บ ปกติลมหายใจก็เข้าออกอยู่แล้วสำหรับคนยังมีชีวิตอยู่ หัวใจก็เต้นอยู่แล้ว เหน็บตามธรรมชาติก็มีอยู่แล้วตามเหตุการณ์ที่มันจะเกิดเป็น แต่พอเรามาฝึกให้มีการระลึกรู้จนระลึกได้ว่าขณะนี้ลมหายใจกำลังเข้าหรือออก หรือเราพยายามกำหนดดูหัวใจเต้นใหม่ๆ ผู้รู้คือจิตยังหยาบ ยังกำหนดไม่ออก[นอกจากเราจะไปออกกำลังหรือทำให้ผิดปกติ หัวใจก็จะเต้นแรงผิดปกติ ถึงจะสังเกตออก] เราพยายามฝึกสติ ตั้งสติคือการระลึกรู้จนระลึกได้ ว่าขณะนี้ลมหายใจกำลังเข้าหรือออก ชีพจรหรือหัวใจกำลังเต้นตุ๊บๆๆๆๆไปเรื่อยๆ สังเกตได้บ้างไม่ได้บ้าง เราก็ต้องมีความเพียรพยายามสังเกตุอยู่อย่างนั้นด้วยใจจดใจจ่ออย่างมีสติ[จากระลึกรู้จนระลึกได้] ในระหว่างสังเกตุ อาจจะมีอารมณ์กรรมในอดีตมาขวางกั้น[เช่น เมื่อวานนี้ เวลาที่ผ่านมา ถ้าสมาธิลึกหน่อยก็อาจเป็นเรื่องของอดีตชาติ] ทำให้เราเบนสติไปทางอื่น ตามอารมณ์กรรมนั้นๆ แต่เราจำต้องปักสติไว้ที่เราตั้งฐานคือลมหายใจหรือหัวใจเต้นไว้ให้มั่น ถ้าเผลอก็ตั้งใหม่อีกอย่างนั้น อาจจะเกิดอาการเครียดตามระบบประสาทในหัวหรือทั่วร่างกาย แล้วแต่อารมณ์กรรมนั้นจะหนักหนาขนาดไหน เราต้องยึดหลักปักสติไว้กับฐานลมหายใจเข้าออกหรือใจเต้น หัวใจเต้นถ้าเบาหายไปให้กระตุ้นให้เกิดใหม่ หรือสังเกตชีพจรหรือเหน็บชาก็ได้ เมื่อย้ำสติให้ต่อเนื่องและชัดเจนรับรู้แล้วพัฒนาจนถึงการเห็นการรับรู้ เมื่อสติคมชัดต่อเนื่องอยู่ในฐานใดฐานหนึ่ง เช่นความรู้สึกลมกระทบจมูกจนนานพอ ชำนาญแล้วดึงสติไว้ได้แบบไม่ต้องบังคับ คือได้อารมณ์ การทำการตั้งสติไว้มากๆในที่ลมหายใจกระทบปลายจมูกอย่างนานพอ ก็จะเกิดความแก่กล้าสม่ำเสมอในการตั้งสติ คือมีพลังสะสม จนถึงขั้นไม่ต้องบังคับสติ ความเครียดนั้นคงทรงตัว เหมือนมีพลังที่จะสามารถต้านรับอารมณ์จากภายนอกได้เป็นปกติ การเห็นความรู้สึกเข้าออกอย่างต่อเนื่องตอนนี้ อย่างมีสติที่ดีขึ้นเรียกว่าได้อารมณ์ ในระหว่างนี้เราจะสังเกตเห็นวิญญาณ คือการรับรู้ทางกายก่อน[อย่าพึ่งเรียกว่าฆานะวิญญาณหรือวิญญาณจมูก] ลมหายใจที่กระทบผนังปลายจมูก ทำให้เกิดสัมผัสหรือผัสสะ เราตั้งสติดูให้ละเอียดต่อเนื่อง เราจะเห็นการเข้าไปรับรู้จากการสัมผัส[ตัวอย่างอื่นเช่น เราเป่าลมไปที่แขนซ้ายหรือขวา จะเกิดลมกระทบผิว ถ้าเป็นคนที่เป็นอัมพฤกหรืออัมพาต ในส่วนนั้นก็จะไม่ได้รับรู้การสัมผัส ระหว่างลมกระทบผิว แต่ในคนปกติย่อมมีการรับรู้ลมกระทบผิว อาจเย็นหรือร้อนหรือลมกระทบวูปๆๆๆๆ ตัวอย่างของการรับรู้ที่เกิดขึ้นจากลมกระทบผิวนั้นเรียกว่าวิญญาณ ส่วนของจมูกก็เช่นกัน เมื่อเราสังเกตการณ์รับรู้นี้นานๆเข้า ประคองรักษา ในระหว่างนี้ก็อาจมีมารมาผจญ ลากสติเราออกไปทางอื่นอีก เราต้องสั่งสมสติให้ต่อเนื่อง คมชัด อย่างสม่ำเสมอจนได้อารมณ์แล้วมีพลัง เมื่อสม่ำเสมอมีพลังสติที่คมชัดแล้วเราจะเท่าทันเห็นจิตคือ ผู้รู้ แวปมี แวปหายบ้าง ถ้าเราเท่าทันรู้จักตัวผู้รู้นี้แล้ว ถ้าเราจับตัวนี้ได้จับเลย ให้มีสติรักษาตัวนี้ให้ต่อเนื่อง ถ้ายังจับไม่ได้ ก็จับวิญญาณไปก่อน ถ้าจับวิญญาณไม่ได้ ก็จับหรือกำหนดความรู้สึกที่ลมกระทบไปก่อน จนได้อารมณ์ตามลำดับ จนถึงจิตหรือผู้รู้ ก็ให้มีสติประคองรักษาจิตนี้ไว้ จนมีสติมากเป็นมหาสติ จะมีพลังและตั้งมั่น พื้นฐานเดิมคือความรู้สึกอย่าทิ้ง ให้นำผู้รู้ประสานความรู้สึกอย่างมีสติไปเรื่อยๆ แล้วคมชัดต่อเนื่อง จิตจะรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกับความรู้สึก ความรู้สึกที่คมชัดจะทำหน้าที่ประหารกิเลส บาปกรรม ที่สั่งสมมาในจิตให้ค่อยๆ กะเทาะ ขาด ไปทีละน้อยๆ ทำการดูกำหนดอย่างมีสติ ให้คมชัด ต่อเนื่องไปเรื่อยๆ เหมือนสีไม้ขีดไฟ พอร้อนถึงที่ไฟก็จะติดลุกไหม้ขึ้นมาเอง การประคองสติดูความเป็นหนึ่งเดียวระหว่างจิตที่รวมกับความรู้สึก ก็เช่นกัน เราจะระลึกรู้ด้วยตนเอง ขณะกิเลส บาป กรรม ค่อยๆถูกประหาร จนประหารขั้นเด็ดขาด
ขอความสวัสดีจงมีแก่ผู้ใคร่ในธรรมเทอญ
อนาลโย

ธรรมะประกอบด้วยกายและจิตใจ

2008-12-31T22:22:00.002+07:00

ธรรมชาติในโลกประกอบด้วย
รูปธรรม นามธรรม สัตว์ยกตัวอย่างเช่นคน มีกายและจิตใจ เป็นรูปธรรมและนามธรรม ขึ้นชื่อว่าธรรม ธรรมทั้งหลายมีใจเป็นหัวหน้ามีใจเป็นใหญ่ ผู้มีปัญญาพึงรักษาจิตหรือจิตใจ เมื่อเรารักษาจิตใจไว้เราก็สามารถยึดครองหรือรักษาความเป็นหัวหน้าได้ กายต้องการอาหารเพื่อให้ดำรงชีวิตอยู่ได้ แต่ใจก็ต้องการอาหารเช่นกัน ไม่ว่ากายและใจย่อมมีความสำคัญสำหรับความเป็นคน แต่อย่างไรก็ช่างใจก็ยังคงเป็นหัวหน้าอยู่ดี กายนั้นจะทำดีชั่วก็อยู่ที่การตัดสินใจก่อน ดังนั้นจึงควรรักษาใจตนเองนั้นให้ดี เพื่อเอามาใช้กระทำในสิ่งที่ดีๆให้กับตนเองและผู้อื่น ไม่ว่าเราจะอยู่กับสภาพที่ตามอารมณ์หรือฝืนอารมณ์ก็ตาม สิ่งที่ดีที่สุดที่เหมาะว่าเราควรจะตัดสินใจทำอะไร นั่นก็คือความเป็นธรรมหรือธรรมะ ธรรมะที่ใช้ในการตัดสินใจที่ดีที่สุดก็คือสติ สัมปชัญญะ เราควรฝึกใจของเราให้มีสติ สัมปชัญญะให้มากๆ จากสติจนกลายเป็นมหาสติ จนมีมากพอหรือถึงขั้นถาวรแล้วรักษาใจของเราได้โดยอัตโนมัติ เหมือนคนมีเงินมากพอจะไม่กังวลที่จะมีค่าใช้จ่ายประจำวัน ประจำเดือนหรือปี จากสภาพที่มีเงินมากพอที่จะทำให้ชีวิตประจำวันไม่ขัดสนกังวลว่าจะมีใช้มีกินหรือไม่ เราก็ควรจะเจริญตัวสติ สัมปชัญญะไว้เนืองๆไม่ประมาท เพื่อใช้เป็นตัวควบคุมหลักการในการตัดสินใจที่จะดำรงค์ชีวิตแบบไม่ล้มเหลวและไม่ขัดสน ดังนั้นถ้าเรามีสติ สัมปชัญญะที่เต็มเปี่ยมอยู่เสมอ จิตใจของเราก็ถูกรักษาไว้ได้ กายของเราเป็นบ่าวอยู่แล้ว ย่อมอยู่ในอำนาจของใจของเรา เราไม่ควรจะเอาใจของเราตกไปเป็นข้าทาสของกิเลสตัณหา แต่ถ้าเราจำต้องอยู่กับกิเลสตัณหาบ้าง เราก็ควรมีสติ สัมปชัญญะคุ้มครองดูแล แล้วใช้เปรียบเทียบกับเหตุผลที่ปรากฏภายหลังจากที่ระหว่างเรารักษาใจไว้ได้กับระหว่างทำตามกิเลส ว่าเราจะเลือกอะไรของผลทั้งสองอย่างที่เปรียบเทียบ ใช่เราอยู่กับโลกเราต้องการวัตถุ แต่แน่ละพระพุทธองค์สอนให้ขยันหมั่นเพียรที่จะทำงาน อาชีพ ไม่ได้สั่งสอนให้เกียจคร้าน ท่านจึงไม่ปฏิเสธวัตถุเลย แต่กลับสอนให้ขยันทำมาหากินอย่างซื่อสัตย์ เพื่อให้ได้วัตถุมาด้วยความบริสุทธิ์ อันจะมีผลที่จะได้ไม่ร้อนใจในภายหลังเลย
พุทธศาสนามิได้สอนให้คนหนีเข้าป่าในแบบฉบับที่มีการทรมานตนเอง แต่การเข้าป่าเพื่อสละ ละ วางวัตถุภายนอกที่เป็นภาระไว้ก่อน เพื่อจะได้ทำจิตใจ รักษาจิตใจได้สะดวกเต็มที่ ไม่ต้องมีวัตถุมากเพื่อมาเป็นภาระหน่วง และก็ไม่ได้สอนให้ผู้ที่เป็นนักบวชเอาแต่มุ่งสร้างสมกองกิเลสทำให้มีภาระมากและเป็นอุปสรรคต่อการมุ่งสู่นิพพาน ทำให้เกิดการเนิ่นช้าต่อการบรรลุ มรรค ผล นิพพาน เครื่องที่จะตัดสินเราได้ดีที่สุดว่าจะแบ่งการดูแลกายและจิตใจ เพื่อการดำเนินชีวิตให้พ้นทุกข์ มีสุข แล้วสู่นิพพาน นั่นคือ สติ สัมปชัญญะ แล้วต้องหมั่นเจริญให้ตรง คม ชัด มากๆจนเป็นมหาสติ กลับมาคุ้มครองเราจนถึงนิพพาน
ขอความสุขที่จะมีมาถึงในวาระนี้ จงมาถึงแก่ทุกท่านเทอญ
อนาลโย ภิกขุ

การดูความเกิดดับของจิตและทางออกมโนวิญญาณ

2008-12-23T15:04:00.002+07:00

Add Glitter to Pictures

การดูเวทนาที่กระดูกสันหลัง

2008-12-23T14:46:00.002+07:00

เวทนาแปลว่าความเสวยอารมณ์ สุข ทุกข์ เฉยๆ ในที่นี้เป็นความรู้สึกเจ็บๆตรงกระดูกสันหลัง บริเวณบั้นเอวตามรูป ลักษณะเหมือนกรณีที่เราเคยยกของหนักแล้วเสียวหลัง เจ็บหลัง ให้เราตั้งสติไว้ตรงนั้นให้ต่อเนื่อง เมื่อสติต่อเนื่องจนได้อารมณ์ก็จะเกิดสมาธิ ถ้ากำลังสมาธิมากพอก็สามารถดับความรู้สึกเจ็บหลังได้ แต่เป็นการดับแบบกดข่มเท่านั้นเรียกวิกขัมภนวิมุติ เข้าสู่อารมณ์ละเอียดนิดหน่อยถ้าดูแบบเดิมให้ต่อเนื่องต่อไปก็จะเกิดสมาธิขั้นสูงขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงฌาน แต่ถ้าขณะยังไม่ถึงฌาน เพียงแค่เป็นอารมณ์ละเอียด เราพยายามสังเกตสภาวะคล้ายใจเต้นในทรวงอก ไม่ว่าจะกลางทรวงอก แถบซ้าย-ขวา หรือในท้อง หรือสภาวะความเกิดดับตรงไหนก็ได้ในร่างกายเรา พยายามดูตรงที่คมชัดที่สุดไปเรื่อยๆ จิตจะเข้ารวมกับสภาวะเกิดดับทำให้เห็นเป็นความเกิดดับของจิตได้เหมือนกัน

การดูเวทนาในเวทนาต่อ

2008-12-21T18:32:00.006+07:00

การดูเวทนาอย่างเดียวด้วยสติต่อเนื่องแบบสบายๆ เมื่อสติอยู่ที่ไหนจิตจะอยู่ที่นั่น เมื่อสติต่อเนื่องอยู่ตรงนั้น จิตก็จะต่อเนื่องอยู่ตรงนั้น และเมื่อพยายามสั่งสมประคองความต่อเนื่องให้มากเข้าด้วยสติ จิตก็จะต่อเนื่องตรงนั้น แล้วเมื่อถึงความถูกส่วน สมส่วน หรือสมบูรณ์ ก็จะเกิดเป็นสมาธิคือความตั้งมั่นของสติและจิต ถ้าเราประคองความตั้งมั่นของสติและจิตนี้นต่อไปอยู่อย่างนั้นอย่างต่อเนื่อง ก็จะเกิดการเพ่งที่เรียกว่าฌาน ถ้าประคองต่อไปก็จะเกิดเป็นฌานที่สูงขึ้นตามลำดับ ซึ่งเริ่มตั้งแต่รูปฌาณ4 มีฌาณ1 2 3 4 ตามลำดับ และอรูปฌาณ4 มี อากาสานัญจายตนะฌาน วิญญานัญจายตนะ อากิญจัญจายตนะ เนวาสัญญานาสัญญายตนะ
ในเวทนานั้นคือความรู้สึก ถ้าเราใช้สติจับดูที่ความรู้สึกอย่างเรื่อยๆสบายๆ จิตก็จะอยู่ที่ความรู้สึกที่ต่อเนื่องสบายๆ สติที่ไม่ได้เพ่งเล็งหรือสะกดบังคับจะเป็นแบบสบายๆ ถ้าปล่อยสติเกินไปก็จะเผลอเลอไปทางอื่น ไม่ใช่งานที่กำลังทำคือกำลังกำหนดอยู่กับความรู้สึก เมื่อมีสติระลึกได้ว่าเผลอไปทางอื่น ก็ให้ดึงสติกลับมาที่ความรู้สึกแล้วกำหนดต่อ เมื่อพยายามกำหนดต่อเนื่องจะถึงความถูกส่วนได้ระดับคือได้อารมณ์ จิตจะเข้ารวมกับความรู้สึกจนเห็นความรู้สึกเกิดดับที่คมชัด เราประคองอารมณ์และความเกิดดับให้ต่อเนื่อง ความเกิดดับที่คมชัดโดยเฉพาะตัวจิตที่เข้ารวมอยู่ด้วยกับความรู้สึกที่คมชัด ความรู้สึกจะเข้าไปคุ้ยเขี่ยกิเลส บาป กรรม ที่นอนเนื่องอยู่ในจิตให้ฟุ้งขึ้น ความรู้สึกเกิดดับที่คมชัดจะทำหน้าที่ประหาร โดยค่อยๆประหารไปเรียกตทังคประหาร[ประหารไปชั่วขณะ]
เมื่อประคองดูความรู้สึกเกิดดับที่จิตเข้าไปรวมอยู่ด้วยจนชัดเจน ประคองดูไปเรื่อยๆ ความยินดียินร้ายในสิ่งเหล่านั้นก็จะหมดไปเรื่อยๆจนถึงขั้นประหารเด็ดขาด ความเร็วหรือช้าทั้งนี้ต้องขึ้นอยู่กับบารมีที่เคยสั่งสมอบรมมาแต่อดีตด้วย

การดูเวทนาในเวทนานั้น
มีหลักการพิจารณาว่า เวทนาจะเกิดก็ต่อเมื่อมีการสัมผัส
รูปสัมผัสตา
เสียงสัมผัสหู
กลิ่นสัมผัสจมูก
รสสัมผัสลิ้น
เย็นร้อนอ่อนแข็งสัมผัสกาย
ธรรมารมณ์สัมผัสใจ
เมื่ออายตนะภายนอกคือ รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ธรรมารมณ์ มาสัมผัส ตา หู จมูก ลิ้น กายและใจ ทำให้เกิดเวทนา
จากการปฏิบัติ เมื่อมีการกระทบกัน ถ้าเรากำหนดดูที่ทวารต่างๆคือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ที่บริเวณจุดสัมผัส ผู้ที่เจริญหนักทางสมาธิจะเกิดความนิ่งเฉย ผู้เจริญวิปัสสนาล้วน จะเห็นความเกิดดับของความรู้สึกหรือความเกิดดับของวิญญาณที่ออกมารับรู้ที่ทวารนั้นๆ สิ่งที่จะนำไปปรุงแต่งก็ดับเสียก่อนตรงนั้น แต่ถ้าปล่อยให้วิญญาณตามทวารต่างๆนำเรื่องเข้าไปสู่ส่วนของจิตใจหรือกระทบใจ โดยเฉพาะที่กลางทรวงอก จะเกิดอาการเหมือนใจเต้น มากน้อยขึ้นอยู่กับความรุรแรงของเรื่องที่รับ ให้ดูอาการคล้ายใจเต้นจนเข้าสู่การเกิดดับของจิตใจ สำรอก ประหารกิเลส แล้วปล่อยออกทางมโนทวารอยู่ที่หัวคิ้วทั้ง2หรือระหว่างกลางระหว่างหัวคิ้ว ส่วนเหนือหัวคิ้วนิดหน่อย

การดูเวทนาในเวทนาในท่ายืน: ตั้งสติกำหนดดูความรู้สึกใต้ฝ่าเท้า ถ้าสังเกตุไม่ได้ให้ตั้งสติดูความรู้สึกเจ็บใต้ฝ่าเท้าไปก่อน
การดูเวทนาในเวทนาในท่านั่ง: ตั้งสติดูความรู้สึกที่ก้นสัมผัสกับพื้น อาจมีความรู้สึกวูบๆ หรืออาการคล้ายเลือดฉีดน้อยๆหรือส่วนที่แนบพื้นมีอาการคล้ายเป็นเหน็บชา ให้เอาสติเกาะที่นั่นไปเรื่อยๆ
การดูเวทนาในเวทนาในท่านอน: จะนอนตะแคงหรือนอนหงาย ให้สังเกตดูที่เนื้อสัมผัสกับพื้น ถ้ามีความรู้สึกวูบๆส่วนไหนให้สังเกตุส่วนนั้นให้ต่อเนื่อง

ดูฐานเวทนาในเวทนา

2008-12-18T00:21:00.003+07:00

ดุที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่สัมผัสกับพื้นหรือผนัง ถ้ามีอาการความรู้สึกเหมือนเลือดฉีดไหลเวียนในบริเวณที่สัมผัสหรืออาการที่เป็นเหน็บ เราก็ให้ตั้งสติสังเกตอาการที่เกิดขึ้นไปเรื่อยๆ ระหว่างสังเกตไปสักระยะ เราเฝ้าพยายามดูส่วนที่ชัดเจนที่สุดและต่อเนื่อง ภายในร่างกายหรือส่วนสมองอาจมีอาการตึง แน่น เครียด ปล่อยมัน ให้เฝ้าดูความรู้สึกที่เกิดขึ้นต่อเนื่องและชัดเจนในจุดเดิมนั้นต่อไป ไม่ต้องไปสนใจส่วนอื่นที่แน่น ตึง เครียด เพราะสมาธิจะได้เกิดขึ้นดีขึ้น จนสักพักเมื่อสมาธิรวมตัว ทุกส่วนที่ตึงเครียดแน่นจะหายไป จิตจะรวมตัวหัวสมองจะโปร่ง บางท่านมาถึงจุดนี้อาจได้ผ่านการเห็นจิตที่เกิดดับ หรือส่วนของกิเลสที่มาห่อหุ้มจิตกำลังทุรนทุรายแล้วแตกสลาย ขัด ชะล้าง ถูกประหารจากจิต โดยความรู้สึกที่คมชัดต่อเนื่อง[ศีล สมาธิ ปัญญา]

ทางออกของวิญญาณทั้ง6

2008-12-17T23:44:00.004+07:00

ในพื้นฐานแห่งการดูมโนสัมผัสนี้ กระแสวิญญาณที่วิ่งตามระบบประสาท ก่อนจะทะลุทะลวงวิ่งออกเชื่อมต่อปลอดโปร่งได้ทุกทวารนั้น อาจไม่สะดวกด้วยระบบประสาทที่ไม่คมชัดปลอดโปร่งเหมือนท่อน้ำที่มีตะกอนอุดตัน เราจำเป็นต้องทำความสะอาดตะกรัน น้ำจึงจะเดินสะดวก ในระบบประสาทสามารถที่จะถูกทำความสะอาดด้วยสติ-สัมปชัญญะที่คมชัด คือความรู้สึกเกิดดับของจิตที่วิ่งไปตามเส้นประสาท เมื่อกำหนดความรู้สึกที่ชัดเจนช่วย จะช่วยให้อำนาจของความรู้สึกเพิ่มมากขึ้น เมื่อมากและคมชัด มันจะช่วยไปทะลุทะลวงระบบประสาทให้โปร่งได้ กระแสวิญญาณที่ออกมาทางตามีหน้าที่รับรูปเรียกจักขุวิญญาณ
กระแสวิญญาณที่ออกมาทางหูมีหน้าที่รับเสียงเรียกโสตวิญญาณ
กระแสวิญญาณที่ออกมาทางจมูกมีหน้าที่รับกลิ่นเรียกฆานะวิญญาณ
กระแสวิญญาณที่ออกมาทางลิ้นมีหน้าที่รับรสเรียกชิวหาวิญญาณ
กระแสวิญญาณที่ออกมาทั่วกายมีหน้าที่รับสัมผัสเรียกกายวิญญาณ
กระแสวิญญาณที่ออกมาทางมโนทวารมีหน้าที่รับธรรมารมณ์เรียกมโนวิญญาณ

การดูความเกิดดับของจิตและมโนสัมผัส2แถบ

2008-12-17T00:11:00.004+07:00

สำหรับบางท่านที่เห็นความเกิดดับของจิต2แถบในทรวงอก สลับซ้าย-ขวา ก็ให้ดูไปตามนั้นให้ละเอียดต่อเนื่องคมชัด มโนสัมผัสนี้เป็นผลทำให้เกิดมโนวิญญาณพุ่งทะลุหลังวิ่งขึ้นที่ท้ายทอยและผ่านสมองด้านหน้าออกหัวคิ้วทั้งสองข้าง ซึ่งเป็นมโนทวารเป็นที่ออกของมโนวิญญาณ[ตามตำหรับของท่านอาจารย์ แป้น ธมฺมธโร แห่งวัดไทรงามธรรมธราราม ต.ดอนมะสังข์ อ.เมือง จ.สุพรรณบุรี] ท่านแสดงไว้ว่าร่างกายของคนเราและสัตว์ทั้งหลายแบ่งออกเป็นสองแถบ ซ้ายและขวา มีลักษณะคล้ายๆกัน ตรงกลางมีฝีเย็บที่เปรียบเสมือนตะเข็บรอยเชื่อม ขอท่านผู้ศึกษาลองพิจารณาเองเถิด

การดุความเกิดดับของจิตที่กลางทรวงอก

2008-12-16T23:22:00.006+07:00

เราดูความเกิดดับของจิตที่กลางทรวงอกหรือภายในอกบริเวณที่มีความเกิดดับคล้ายใจเต้นไปเรื่อยๆ อาจมีการแน่นหน้าอกเป็นบางท่าน ความเกิดดับของจิตนี้เรียกมโนสัมผัส ถ้าดูให้ต่อเนื่องจะสังเกตรู้ถึงการรับรู้ทางใจ[มโนวิญญาณ] มโนวิญญาณจะเคลื่อนทะลุหลังวิ่งตามเส้นประสาทผ่านท้ายทอยคือสมองด้านหลังทำให้มีอาการมึนงง เรามีหน้าที่กำหนดความรู้สึกเกิดดับของจิตต่อให้คมชัดและต่อเนื่อง เรื่องราวที่ถูกจำไว้ในจิตจะปรากฏขึ้นมา ซึ่งเรามีหน้าที่ดูความเกิดดับของจิตในทรวงอกให้ชัดเจนต่อจนทะลุผ่านไปถึงสมองส่วนหน้า เมื่อถึงส่วนนี้เราก็มีหน้าที่ดูความเกิดดับของจิตในทรวงอกต่อ สมองส่วนนี้จะถุกคุ้ยเขี่ยให้มีการปรุงแต่งคิดนึก เรากำหนดความเกิดดับของจิตที่ชัดเจนต่อจนทะลุผ่านไปถึงหน้าผาก ถ้าดูต่อไปบางท่านอาจเห็นนิมิต เป็นดวงสว่าง มืด หรือแสงสว่างโอภาส หรืออื่นๆ เรามีหน้าที่กำหนดความรู้สึกเกิดดับที่ชัดเจนในอกต่อไปจนโปร่ง การดูจิตเกิดดับกลางทรวงอก ทางออกของมโนทวารอยู่ที่หน้าผากระหว่างคิ้ว แต่ถ้าดูความเกิดดับของจิตในทรวงอกแบบ 2 แถบ มโนทวารจะเปิดให้มโนวิญญาณออกที่หัวคิ้วทั้งสองข้าง

การดูลมหายใจต่อ

2008-12-16T19:06:00.004+07:00

1.การดูลมหายใจ
การสังเกตุจุดประสงค์เพื่อให้กำหนดดูความรู้สึกที่ลมหายใจกระทบที่ปลายจมูก เวลาลมหายใจเสียดสีเข้าและออก จะมีความรู้สึกอาจร้อน เย็น เสียว กำหนดดูอยู่แค่นี้ให้ชัดเจน ต่อเนื่อง นานๆ การกำหนดสติตอกย้ำบ่อยๆให้ต่อเนื่องจะเกิดสมาธิ จากนั้นกำหนดความคมชัดของความรู้สึกที่ลมกระทบ ความรู้สึกที่คมชัดจะเป็นตัวประหารกิเลส

การเจริญสติปัฏฐานสี่โดยวิธีสัมปชัญญะบัพพะผสมอานาปานุสติกรรมฐาน

2008-12-11T21:15:00.000+07:00

จิตของเราไหลวนไปตามอารมณ์และความคิดนึกที่มีมาแต่ในอดีต กรรมคือการกระทำที่ได้กระทำไว้ด้วยกาย วาจา ใจ นั้น ย่อมสร้างรอยคือความจำบันทึกไว้ติดกับท่านผู้รู้ ย่อมจะเป็นอาหารหล่อเลี้ยงและเป็นหุ่นเชิดส่งกำลังให้จิตนั้นไหลไปตามอำนาจของกรรมที่เราได้ทำด้วยกาย วาจา ใจ เวลาตั้งสติกำหนดความรู้สึกที่ปลายจมูกนั้น สติของเราที่ยังกำหนดน้อยอยู่แล้วไม่ชัดเจน ยังไม่มีกำลังอำนาจ แต่การที่เราได้ฟังท่านผู้รู้แนะนำนั้นว่าทางเดินของสติที่ให้ทำและปฏิบัตินี้ เป็นเส้นทางใหม่ที่ทำให้พ้นจากอารมณ์กรรมที่ทำให้เราเป็นทุกข์ ไม่ว่าจะทางกายหรือใจ ทางภายนอกหรือภายใน รูปธรรมนามธรรมก็ตาม เราก็พยายามที่จะกำหนดสติกับความรู้สึกตัวนี้ไว้ เสมอๆมากๆขึ้นเรื่อยๆจนชัดเจน เมื่อความรู้สึกชัดเจนเกิดขึ้น แสดงว่าเราตีฝ่าวงล้อมของอารมณ์เหล่านั้นมาได้ขณะหนึ่ง จัดว่าเริ่มใช้ได้บ้างแล้ว ใน100ครั้งถึงจะแพ้อารมณ์ที่ส่งผลมา99ครั้ง เหลืออีก1ครั้งสามารถกำหนดความรู้สึกขึ้นมาได้ เตือนให้เห็นสติกับความรู้สึกที่ลมหายใจกระทบปลายจมูกมาได้ แค่ครั้งเดียวก็ถือว่าประเสริฐแล้ว เราหมั่นใช้สติพิจารณาความรู้สึกตัวนี้อีก ในระหว่างที่กำหนด นั่งดู นอนดู ยืนดูอยู่นั้น หมั่นพยายามประคองความรู้สึกตัวนี้อย่างมีสติจนต่อเนื่อง จนความรู้สึกนั้นถูกเฝ้าดูระวังอย่างมีสติ จิตที่เคยไปตามอารมณ์ภายนอกนั้นถูกบังคับให้อยู่กับความรู้สึกที่ปลายจมูก จะรู้สึกทำให้อึดอัด ดิ้นรน กระวนกระวาย อาจเกิดความเครียด แน่นหน้าอก เครียดศีรษะ หรือมึนศีรษะ ขอให้เราตั้งสติกำหนดความรู้สึกที่ลมกระทบที่ปลายจมูกต่อไป พยายามให้ความรู้สึกที่ยังไม่ต่อเนื่องเกิดความต่อเนื่อง ที่ยังไม่ชัดเจนเกิดความชัดเจน เมื่อต่อเนื่องแต่ยังไม่ชัดเจน อาการมึนซึมเซ่อในสมองก็ยังปรากฏอยู่ ความเครียดยังค้างอยู่ในสมอง ความแน่นอกยังมีอยู่ ให้เราพยายามทำความรู้สึกที่ต่อเนื่องนั้นให้ชัดเจนขึ้นมาให้ได้ สังเกตดูว่าความรู้สึกที่เกิดจากลมกระทบเสียดสีที่ปลายจมูกนั้น บริเวณจุดไหนที่เสียดสีชัดเจนมากสุด ให้ประคองดูจุดนั้นเรื่อยไปจนถึงที่สุด ความมึนซึมเซ่อ อ่อนเพลีย ความเครียดศีรษะ ปวดเส้น ตึง ตามร่างกาย ความอ่อนเพลียจะหายไปหมด สมองโปร่ง กายเบาและสงบ สติตอนนี้เริ่มดีขึ้น ผู้รู้หรือจิตเริ่มมีกำลังมากขึ้น อารมณ์ที่ไหลวนจะมากระทบค่อยถอยออกห่าง จนเรามีสติสังเกตได้ชัดว่า สิ่งที่เราหลงละเมอเพ้อพกไปตามรูป เสียง กลิ่น รส ความสัมผัสและอารมณ์นั้น สู้เรามีสติรักษาผู้รู้คือจิตนั้นไม่ได้ สติของเราที่หมั่นฝึกฝนจนได้ถึงขั้นนี้ เราจะพบความเปรียบเทียบว่า การที่เรารักษาจิตเห็นจิตได้อย่างนี้วิเศษกว่าปล่อยสติไปตามอารมณ์ของ รูป เสียง กลิ่น รส การสัมผัส ธรรมารมณ์ ดังนั้นหมั่นพยายามประคองรักษาจิตนี้ไว้ จนต่อเนื่องมากเข้า อารมณ์กรรมที่สูงกว่าจะเวียนมาหาอีกเป็นชั้นๆ การรักษาจิตของเราไม่ใช่ว่าจะมานั่งดูความรู้สึกที่ลมกระทบที่ปลายจมูกอย่างเดียว เราจำต้องพัฒนาการรักษาจิตโดยกำหนดในท่ายืน เดิน นอน กิน ถ่าย เคี้ยว ลิ้มรส ในทุกอิริยาบถ พยายามให้มีความรู้สึกในอิริยาบถต่างๆ ถ้าไม่มีก็มีสติกำหนดให้เท่าทันในอิริยาบถนั้นๆ ถ้าอิริยาบถต่างๆอยู่ในความเร็วและรีบร้อนไปตามสภาพอารมณ์กรรม ก็ขอให้เรากำหนดรู้ตามอย่างหยาบๆ เมื่อว่างจากอารมณ์กรรม เราก็มากำหนดรู้แบบละเอียดถี่ถ้วน ชัดเจน ความชัดเจนจะเรียกสติ สัมปชัญญะกลับมาได้อย่างรวดเร็ว การกำหนดสติ สัมปชัญญะอย่างถี่ถ้วนชัดเจน สามารถเรียกสติกลับมาและทลายอารมณ์กรรมได้ดีกว่าการกำหนดหยาบๆ การมีสติกำหนดในอิริยาบถหยาบๆก็ยังดีกว่าไม่กำหนดหรือปล่อยให้ไปกับอารมณ์กรรม การปล่อยให้ไปตามอารมณ์กรรมนั้น มีทั้งผลดีและผลเสีย ผลนั้นขึ้นอยู่กับว่าเรากระทำกรรมดีหรือไม่ดี คนทำกรรมเช่นไดย่อมได้รับผลเช่นนั้น สติสัมปชัญญะ[ความรู้สึกนั้น] นั้น เมื่อเรากำหนดมากเข้าบ่อยเข้า จะเอาชนะอารมณ์กรรมขึ้นตามลำดับ การมีสติจะดีขึ้นไปเรื่อยๆจนสติมากเข้าๆ จนพัฒนาเป็นมหาสติ เมื่อกำหนดสติอยู่กับความรู้สึกมากเข้า ความรู้สึกจะชัดเจนขึ้น
การที่เราตั้งสติที่ปลายจมูก จิตก็จะอยู่ที่ปลายจมูก เมื่อตั้งมากจิตก็จะอยู่มาก เมื่อตั้งนานจิตก็จะอยู่นาน เมื่อตั้งต่อเนื่องจิตก็จะอยู่ต่อเนื่อง เมื่อเราตั้งไม่ชัดเจนที่ปลายจมูก จิตก็จะไม่ปรากฏชัดเจน ถ้าเรากำหนดตั้งสติให้ชัดเจน จิตก็จะชัดเจน ถ้าเราปล่อยให้ไหลไปตามอารมณ์กรรมหรือส่งเสริมมัน เพิ่มกำลังให้มัน ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ให้เป็นไปตามรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสและธรรมารมณ์คือทำตามมัน จิตของเราก็จะเป็นบ่าวเป็นทาส ถูกมันใช้เราให้เป็นไปตามนั้น สิ่งเหล่านี้มันหลอกล่อให้เราติดอยู่ในโลก ธรรมะของโลกเมื่อมันใช้เรามันก็ให้รางวัลเรานิดหน่อย คือเมื่อมีลาภย่อมมีเสื่อมลาภ เมื่อมียศย่อมมีเสื่อมยศ เมื่อมีสรรเสริญย่อมมีนินทา เมื่อมีสุขย่อมมีทุกข์ นี้คือกฎของโลกธรรม ถ้าเราเบื่อหน่ายในการเวียนตายเกิดของอารมณ์แบบนี้ ว่ามีอะไรอีกไหมที่จะทำให้หลุดพ้นจากวงจรพวกนี้ ที่มีอยู่อย่างไม่รู้จบสิ้น
ท่านผู้รู้ท่านชี้แนะทางออกไว้เป็นทางที่จะไปสู่การพ้นพ้นจากความทุกข์ ที่เกิดจากความเกิด แก่ เจ็บและกระทั่งพ้นจากความตาย ความโศกเศร้าร่ำไรรำพัน ไม่สบายกาย ไม่สบายใจ ความคับแค้นใจนั้นพ้นหมด
เมื่อเราเจริญสติ ความรู้สึกให้มีมากขึ้นไปเรื่อยๆ จะฝ่าฟันกิเลสมารไปตามลำดับขั้น จนถึงขั้นเอาชนะความตายได้ อยู่เหนือความตายได้ ทำลายความยึดมั่นในตัวกูของกูได้ มีความรู้สึกตัวทั่วพร้อมอยู่เสมอ ตอนนี้เรารู้แล้วว่า ธรรมะของเราคือสติ สัมปชัญญะที่เราสร้างสมจนเป็นมหาสติ แล้วมหาสตินั้นจะกลับมาดูแลรักษาเราเอง เราจงหมั่นกำหนดปฏิบัติไปเรื่อยๆจนกว่า ญาณของเราจะปรากฏรู้ขึ้นมาว่า ชาตินี้ชาติสุดท้ายแล้ว ชาติอื่นไม่มีอีก ไม่ต้องให้ใครมาพยากรณ์ว่าเราถึงขั้นโน้น ขั้นนี้ ผู้รู้ในตัวของเรา ญาณของเรา ระลึกรู้เอง
_____ หมายเหตุ_____
สติ สัมปชัญญะที่ชัดเจน จะเป็นตัวทำลายความยินดียินร้าย ที่อยู่ในเราให้พินาศไป อีกคนที่มาเกี่ยวข้องนั้น ย่อมได้รับส่วนแห่งผลด้วย ตามลำดับของกรรมที่มาสัมผัส สัมพันธ์กัน
-------------------------------------------------------------------------------------------------

2008-12-11T20:07:00.000+07:00

การเจริญสติปัฏฐานสี่โดยวิธี สัมปชัญญะบัพพะผสมอานาปานุสติบัพพะ เพื่อความพ้นทุกข์พระนิพพาน
การดูลมหายใจเข้าออกกระทบหรือเสียดสีที่ปลายจมูกเข้าและออก ในการดูครั้งแรกๆ พยายามดูความรู้สึกที่ลมเสียดสีกับปลายรูจมูก สติอยู่ที่ความรู้สึกเสียดสี ดูแรกๆจิตคือผู้รู้ จะเกิดความไม่อยู่ในอำนาจแห่งเราได้ ย่อมคิดนึกไปตามอารมณ์ที่เคยปล่อยไปตามกรรม ตามวาระ เช่นดูความรู้สึกอยู่ดีๆ จิตจะวิ่งไปตามความคิดนึกว่า เราอยากได้โน่นได้นี่ อยากทำโน่นทำนี่ อันนั้นจะเป็นอย่างโน้น อย่างนี้ คิดอยากจะมีเมียบ้างแหละไปตามวาระ คิดโกรธ หรือผูกพยาบาทคนโน้น คนนี้ไปตามอารมณ์กรรม คิดหลงไปตามอารมณ์หรืออื่นๆ เมื่อสติที่จ้องอยู่ที่ความรู้สึกกระทบ ถูกชักดึงลากไปอย่างนี้หรือกรณีอื่นๆ พอเราได้สติขึ้นมาว่าเรากำลังจะดูความรู้สึกที่ลมกระทบปลายจมูกอย่างเดียว ก็ให้เราเฟ้นสติให้ชัดเจนว่า เรื่องราวอย่างอื่นเราไม่เอา เวลานี้เราจะเอาแต่ความรู้สึกอย่างเดียวเท่านั้น จิตที่ไหลไปตามอารมณ์กรรมจะหยุดการปรุงแต่งไปชั่วขณะ แล้วอยู่กับความรู้สึกที่ลมกระทบที่ปลายจมูกแบบเก่า บางครั้งจิตที่คิดนึกไปอาจคิดนึกทำให้เกิดอารมณ์ที่เกิดความหดหู่ ฟุ้งซ่านไปตามอารมณ์กรรม เราก็ตั้งสติกำหนดความรู้สึกกระทบที่ปลายจมูกแบบเดิม เฟ้นดูความรู้สึกถ้าไม่ชัดเจนก็ทำให้ชัดเจน เอาเฉพาะที่ปลายจมูกแค่นี้ให้ได้ก่อน ดูซิว่าระหว่างความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากการกระทบที่ปลายจมูกกับสิ่งที่เกิดกับจิตใจในอดีตหรือจะมาในอนาคตทำให้สติไหลวนตามไปกับสิ่งเหล่านี้ อะไรจะแรงกว่ากัน ถ้ามันที่มาหลอกล่อแรงกว่า มันก็จะดึงจิตของเราไปเป็นบริวารของมันได้ เราก็คงต้องตั้งใจกำหนดความรู้สึกที่ลมกระทบที่ปลายจมูกต่อไป เมื่อเรามีสติกำหนดความรู้สึกลมหายใจกระทบจมูกมากเข้าจิตเราที่ถูกดึงมากเข้าบ่อยครั้งเข้า สติย่อมดีขึ้นเพราะเราเองเลือกจะอยู่กับตนโดยมีปลายจมูกเป็นตัวแทนของกายตน ความรู้สึกเป็นธรรมะที่พระพุทธเจ้าค้นพบ เป็นธรรมะมีอุปการะมาก เมื่อสติอยู่ที่ไหนจิตคือผู้รู้ก็อยู่ที่นั่น สติอยู่กับปลายรูจมูกมากเข้าจิตก็อยู่กับปลายจมูกคือกายตนมากขึ้นขนาดนั้น คนเราเมื่อทำอะไรสักอย่างไม่ว่าจะทำด้วยกาย วาจา ใจ ทีแรกๆยังทำไม่เป็นไม่ถูก ถ้าทำตามคำแนะนำของท่านผู้รู้ก็จะง่ายกว่า รู้ช่องทางดีกว่าคนที่คิดทำเองโดยไม่มีผู้รู้แนะนำ แล้วไปได้เร็วกว่า แต่คนที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งด้วยกาย วาจา ใจ ด้วยตนเอง โดยไม่สนใจท่านผู้รู้แนะนำ แต่มีเป้าหมายที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้นต้องลองผิดลองถูกอยู่มากกว่าจะเกิดตัวปัญญารู้จริงรู้แจ้งว่าอ๋อ ควรจะเดินทางหรือกระทำแบบนี้ แต่การรู้จากประสบการณ์เองนั้น ถ้าพบความรู้จริงย่อมแข็งแรง แล้วรู้ชัด เกิดการเปรียบเทียบ สติปัญญาแตกฉาน ที่ได้ลองผิดลองถูก สามารถนำความรู้นี้ไปแนะนำให้ผู้อื่นฟังได้อย่างละเอียดละออ ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีอีกอย่างหนึ่ง

2008-12-02T23:48:00.000+07:00

ภาพพระสมณโคดม ณ.พุทธเกษตรเขาโคม หมู่10 ต.น้ำอ่าง อ.ตรอน จ.อุตรดิตถ์ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น หน้าตัก 11 ศอก